ได้ เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่ตรงกลางห้องโถงด้วยสีหน้าประหลาดใจบนใบหน้าของนาง เมื่อมองกลับไปที่นํ้าหอมพันกลิ่นของนาง นางเริ่มตั้งคำถามกับมันในอีกด้านหนึ่งเฟิงหยูเองก็เริ่มยิ้มอย่างขมขื่น นางแค่คิดว่าสิ่งต่าง ๆ ที่ฮ่องเต้พูดนั้นไม่ใช่สิ่งที่นางพูดกับพราชายาหยุนเมื่อนางมอบนํ้าหอมให้อีกฝ่าย ? นั่นเป็นแบรนด์ที่แพงมากที่นางนำออกมาจากมิติของนาง บางสิ่งที่คนโบราณทำกันจะเปรียบเทียบได้อย่างไร ตอนนี้ตำหนักศศิเหมันต์ถูกเผาไหม้ไปแล้ว พราชายาหยุนและฮ่องเต้ก็มีปฏิสัมพันธ์กันมากขึ้น ฮ่องเต้ต้องได้กลิ่นนํ้าหอมที่
พราชายาหยุนใช้และได้ยินเหตุผลนี้ ดังนั้นเขาจึงสามารถพูดได้ในวันนี้ยิ่งไปกว่านั้นมันไม่ใช่แค่ฮ่องเต้ที่พูดสิ่งนี้แม้แต่ซวนเทียนหมิงก็ไม่สามารถห้ามตัวเองได้ “องค์หญิงแห่งกูซู อย่าโทษเสด็จพ่อและองค์ชายผู้นี้ที่แนะนำเจ้า นํ้าหอมพันกลิ่นของเจ้ามีกลิ่นที่น่ากลัวจริง ๆ รีบทิ้งเร็ว ! แต่เจ้าจะต้องไม่เทลงในเขตแดนของราชวงศ์ต้าชุน ! เททิ้งเมื่อเจ้ากลับไปภาคใต้หรือไกลกว่านั้นก็ยิ่งดี ! ”
