“หานชิงอวี่ อย่าห่วงไปเลย เรื่องข้างนอกนี่ฉันจะจัดการเอง นายรีบกลับไปเถอะ!” ไป๋ปิงมองหานชิงอวี่ที่มีสีหน้าวิตกกังวล เธอจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย บังคับให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ ก่อนจะให้คำมั่นสัญญากับเขา
“เธออย่าทำอะไรบุ่มบ่าม ถ้าเจอปัญหาอะไรให้รีบแจ้งฉันทันที!”
“ถ้ามีโอกาสฉันจะรีบไปหาเธอแน่นอน!”
หานชิงอวี่เห็นไป๋ปิงพยักหน้าเบา ๆ ก็วางใจลง
เขาเรียกรถแท็กซี่ แล้วโบกมือลาไป๋ปิงก่อนจะขึ้นรถออกไป
ไม่ถึงยี่สิบนาที หานชิงอวี่ก็มาถึงโรงพยาบาล
เขารีบตรงไปที่ห้องทำงานของฉินซานไห่ ทันทีที่ไปถึงเขาก็เห็นว่ามีที่คนรู้จักอยู่ที่นั่นด้วย
พูดให้ถูกก็คือ คนที่เขาเคยเห็นหน้าจากบัตรพนักงานที่หวงปินให้เขาดู
ไต้เหมาอวี่ ผู้ที่เขาเดินตามหาทั้งวันจนรองเท้าขาดก็ยังหาไม่เจอ
ไม่คิดว่าไอ้สารเลวนี่จะอยู่ที่นี่!
“ทุกคนครับ เขานั่นแหละคือคนที่สั่งให้ผมทำแบบนี้!”
ไต้เหมาอวี่ก็เช่นกัน เขาไม่เคยเห็นหานชิงอวี่ แต่คนที่สามารถเข้าห้องคณบดีได้แบบนี้ นอกจากเขาแล้วจะเป็นใครอีก!
การชี้นิ้วของเขาทำให้ทุกคนในที่นั้นหันมามองกันวุ่นวาย
ฉินซานไห่ขมวดคิ้วมองดูหานชิงอวี่ แล้วหันไปมองไต้เหมาอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ
หลินหม่านซางก้าวออกมาพูดแทนหานชิงอวี่ว่า “ไต้เหมาอวี่ นายไม่มีหลักฐานสักหน่อย อย่ามาพูดจาเหลวไหลที่นี่!”
แน่นอนว่าคนที่ตกใจที่สุดในสถานการณ์นี้ก็คือหานชิงอวี่
ไอ้บ้าเอ๊ย!
“ผมไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าเขา แล้วจะไปสั่งเขาได้อย่างไร”
“ไต้เห
