คำพูดของหลู่หยานค่อนข้างคลุมเครือและเสี่ยวหยาไม่สามารถเข้าใจความหมายที่แท้จริงของนางได้ ดังนั้นนางจึงได้แต่แนะนำตัวเองว่า “ข้าเป็นบ่าวรับใช้ของท่านฮูหยินเหยา ข้าชื่อเสี่ยวหยา คุณหนูกำลังเข้าใจผิดเจ้าค่ะ”หลู่หยานเข้าใจทันทีมันกลับกลายเป็นว่านางทำผิดพลาดจริง ๆแต่นางไม่สามารถหยุดตัวเองจากการถอนหายใจ “เจ้าเหมือนกันมากจริง ๆ เจ้าและองค์หญิงจี่อันมีคล้ายกันมาก ไม่น่าแปลกใจที่ฮูหยินเหยาจะเข้าใจผิด แต่…” หลู่หยานคิดอย่างรวดเร็วเนื่องจากความคิดชั่วช้าทุกประเภทปรากฏขึ้น เมื่อนางพูดอีกครั้งนางก็ดูเศร้าใจเล็กน้อยสำหรับเสี่ยวหยา “แม้แต่ฮูหยินเหยาก็บอกว่าเจ้าเป็นบุตรสาวของนางเอง ดังนั้นแม่นางเองก็ต้องคิดว่าตัวเองอยู่ในฐานะบุตรสาวของฮูหยินเหยา”เสี่ยวหยาขมวดคิ้ว“เป็นไปได้อย่างไร ? ข้ามีบิดามารดาของข้าเอง แม้ว่าพวกเขาจะเสียชีวิตไปแล้ว ข้ามั่นใจว่าข้าไม่ใช่บุตรสาวของฮูหยินเหยา ข้าไม่ใช่องค์หญิงจี่อัน ข้าไม่ใช่”“หืมทำไมเจ้าถึงพูดเช่นนั้น ? ” หลู่หยานคว้ามือของเสี่ยวหยาโดยไม่มีความคุ้นเคยใด ๆ “ถ้าฮูหยินเหยาบอกว่าเจ้าเป็นบุตรสาวของนาง ถ้าเช่นนั้นแล้วองค์หญิงจี่อันล่ะ ถ้าฮูหยินเหยาบอกว่านางไม่ใช่นางก็ไม่ใช่ มีใครบ้างที่รู้จักบุตรสาวของตัวเองดีกว่ามารดา ? คุณหนู !สิ่งที่น่าประทับใจเกี่ยวกับตัวเจ้าคือใบหน้าของเจ้า ทำไมเจ้าไม่รู้จักทำให้มีคุณค่าและใช้มัน ? ”เสี่ยวหยาสะดุ้งตื่นขึ้นมาและรู้สึกตัวโดยไม่รู้ตัว
