หลู่หยานเห็นว่านางไม่ได้มีปฏิกิริยามากเกินไปและอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “ลองคิดดูสิว่าองค์หญิงจี่อันมีอะไรบ้าง ลองคิดดูว่าเจ้ามีอะไรบ้าง เจ้าสามารถเข้ามาในพระราชวังได้วันนี้อาจเป็นเพราะฮูหยินเหยาเห็นด้วยใช่หรือไม่ ? นั่นเป็นเหตุผลที่เจ้าต้องคิดว่าฮูหยินเหยาสามารถให้อะไรเจ้าได้อีก หากเจ้าต้องการเป็นบุตรสาวของฮูหยินเหยาจริง ๆ เจ้าจะได้รับรางวัลของเจ้าอีกมาก”หลู่หยานพูดถึงจุดนี้และรอยยิ้มอันชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนางอย่างไรก็ตามเสี่ยวหยาถูกตัวแข็งทื่อยืนกับที่ คำพูดของหลู่หยานสะท้อนซ ้า ๆ ในใจของนาง และพวกมันก็ทำร้ายประสาทสัมผัสของนางซ ้า ๆ ไม่ใช่ว่านางไม่เคยคิดแบบนี้มาก่อน เมื่อเหยาซื่อพูดตั้งแต่แรกว่านางเป็นบุตรสาวของนาง นางรู้สึกสับสนและไม่แน่ใจในทันทีนางเคยคิดว่าถ้านางเป็นบุตรสาวของเหยาซื่อ สิ่งทั้งหมดของเฟิงหยูเองจะกลายเป็นของนาง ?แต่เสี่ยวหยาไม่ใช่คนโง่นางรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ในทันใดนั้นนางก็ตัดความคิดที่ว่านางไม่ควรมี แต่การตัดความคิดนั้นไร้ประโยชน์ นางใช้เวลาทุกวันกับเหยาซื่อ และยิ่งเหยาซื่อเข้าใกล้นางมากเท่าไหร่ เวลาที่พวกนางสนิทสนมกันก็จะสร้างความเข้าใจผิด มันทำให้นางไม่รู้ว่านางเป็นใครอีกแล้วเสี่ยวหยาค่อยๆ รู้ตัวว่านางไม่นิ่งเฉยอีกต่อไป “แทนที่เฟิงหยูเอง” อีกครั้งแม้ว่าจะไม่สามารถพิจารณาได้ แต่ความตายของบิดามารดาของนางก็กลับมาปรากฏในใจอีกครั้ง สาเหตุและผลกระทบถูกเล่นซ ้าแล้
