สวรรค์ นางไม่เคยหยุดเคลื่อนไหว และเกือบจะเหนื่อยจากการเดิน หากต้องการเข้าสู่ห้องโถงแบบนี้จะขาดมารยาทเกินไปเสี่ยวหยาได้วางแผนที่จะนั่งที่นั่นเพื่อพักหนึ่งแต่ใครจะรู้ว่าก่อนที่นางจะสามารถกลั้นลมหายใจได้ นางเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านลาน นางดูจะมีอายุประมาณ 13 หรือ 14 ปี และสวมชุดสีชมพู นางสวยมาก เด็กหญิงมองอย่างไม่ตั้งใจภายในลานและเห็นเสี่ยวหยาเด็กผู้หญิงที่มองผ่านได้รับความน่ากลัว ขาของนางสั่นขณะที่นางหยุดอยู่กับทางของนางหัวใจของเสี่ยวหยากระโจนเข้าไปในลำคอของนางขณะที่นางมองเด็กสาวเดินมาหานาง จากนั้นนางก็มองนางแล้วจ้องหน้านางหลังจากนั้นครู่หนึ่งนางถามด้วยความสับสน “องค์…องค์หญิงจี่อัน ?ท่านเปลี่ยนชุดมาหรือเพคะ ? ” หลังจากคิดไปเล็กน้อยเฟิงหยูเองก็เพิ่งขี่ม้ามาด้วยเหมือนกัน มีคนจำนวนมากที่จำนางได้ ดังนั้นการเปลี่ยนชุดจึงเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นนางจึงคำนับอย่างมีความสุข “คารวะองค์หญิงจี่อันเพคะ ทำไมถึงมายืนอยู่ตรงนี้เพคะ ? ท่านไม่เข้าไปในห้องโถงหรือเพคะ ? ” แปลก นางเคยพูดกับเฟิงหยูเองมาพักหนึ่งแล้ว ทำไมนางถึงรู้สึกไม่คุ้นเคยในตอนนี้ ? ราวกับว่ามันเป็นคนละคน แต่มันก็ไม่สมเหตุสมผล เห็นได้ชัดว่าเป็นใบหน้าของเฟิงหยูเองอย่างชัดเจนหลู่หยานสับสนอย่างมากแต่สิ่งนี้ไม่ปรากฏบนใบหน้าของนางนางคว้าเสี่ยวหยาอย่างอบอุ่นมาพูดคุยกันเป็นเวลานาน เป็นผลให้ยิ่งพวกนางพูดคุยมากเท่าไหร่บรรยากาศก็ยิ่งอึดอัดมากขึ้นเ
