ท่านั้นในขณะที่นางยังพูดต่อไป หญิงสาวที่นางเรียกว่าองค์หญิงจี่อันก็ดูงุนงงไร้ประโยชน์ นางสามารถได้ยินทุกอย่าง แต่ไม่ได้ให้คำตอบเดียว บุคลิกนี้แตกต่างจากของเฟิงหยูเองมาก แม้ว่าเฟิงหยูเองจะไม่สนใจคนที่นางดูถูก พวกนางยังคุยด้วยหลู่หยานค่อยๆ เริ่มตระหนักว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เมื่อมองดูคนที่อยู่ตรงหน้านางอย่างถี่ถ้วนนางพบว่านางดูเหมือนจะผอมกว่าเฟิงหยูเองเล็กน้อย นางดูเหมือนจะสูงขึ้นเล็กน้อย ทรงผมก็แตกต่างกันเช่นเดียวกับการแต่งหน้า เฟิงหยูเองมีเวลาที่จะเปลี่ยนชุดในช่วงเวลาสั้น ๆ นางจะทำผมของนางใหม่ เปลี่ยนเครื่องประดับของนาง และแต่งหน้าด้วยเครื่องประทินผิวของนางได้อย่างไร สิ่งต่าง ๆ ออกไปมากเกินไปใบหน้าของนางกลายเป็นเคร่งขรึมในที่สุดความคิดที่กล้าหาญปรากฏขึ้นในใจของนาง “เจ้าไม่ใช่องค์หญิงจี่อันหรือ ? ”เสี่ยวหยาตอบว่า“ข้าไม่เคยพูดว่าข้าเป็นองค์หญิงจี่อัน”“แล้วทำไมเจ้าไม่บอกข้าในขณะที่ข้ากำลังพูดอยู่”“เจ้าพูดตลอดเวลาข้าไม่มีโอกาสพูด ข้าจะปฏิเสธมันได้อย่างไร”หลู่หยานตกใจมากแต่นางก็จำเรื่องได้เช่นกัน นางเคยได้ยินบิดาของนางบอกกับมารดาของนาง ดูเหมือนว่าเขาจะพูดถึงเด็กผู้หญิงที่ดูคล้ายกับองค์หญิงจี่อันได้ปรากฏตัวขึ้น และนางได้รับการยอมรับจากเหยาซื่อในฐานะบุตรสาวของนางเอง นางถูกพาตัวไปบ้านอีกหลัง…“เจ้า…”หลู่หยานถามนางอย่างลังเล “เจ้าคือนางหรือ ? ”
