ทุกคนมองเฟิงหยูเองพลิกเปิดหนังสือเล่มเล็กๆ จากนั้นเริ่มอ่านชื่อที่เขียนไว้ พวกนางไม่ใช่ใครนอกจากคุณหนูที่พูดสิ่งเลวร้ายเกี่ยวกับเฟิงหยูเองที่อยู่นอกทางเข้าพระราชวังมีคนไม่มากนักแต่หลังจากที่หนังสือเล่มนี้ถูกปิดลง คนเหล่านั้นที่ถอนหายใจโล่งอกก็ถูกจู่โจมทันที เฟิงหยูเองกล่าวว่า “ยังมีอีกไม่กี่ชื่อที่ข้าจะเรียก”ดังนั้นทุกคนตั้งแต่องค์หญิงเจ็ดแห่งกูซูไปจนถึงฮูหยินแห่งมณฑลหลานโจว,เจียงซื่อ รวมถึงบรรดาคนที่ยั่วยุให้นางร่ายรำมากกว่า20 คน เมื่อเพิ่มกลุ่มก่อนหน้านี้มีการเรียกรวมทั้งหมด 35 คน มีทั้งบรรดาฮูหยินและคุณหนูที่เข้าร่วมเมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองหยุดลงจำนวนผู้เข้าร่วมถูกกำหนดไว้ ซวนเทียนเก้อกล่าวว่า “อย่ายืนเฉย ๆ ด้วยความสับสน มาเลือกม้าตัวเองเร็ว องค์หญิงได้ขี่ม้ามานานแล้ว พวกเจ้าจะให้ข้ารอนานแค่ไหน ? ”เมื่อพูดถึงองค์หญิงหยางไม่มีอะไรที่คนพวกนี้จะทำได้ พวกนางทำได้แค่กัดฟันทน !แต่ฮูหยินและคุณหนูเหล่านี้ยังไม่สูงเท่าม้าดูม้าตัวสูง ไม่ต้องพูดถึงการขี่มัน พวกนางอาจไม่สามารถปีนขึ้นไปบนหลังม้าได้ สิ่งนี้จะดีได้อย่างไรแต่แม้ว่าจะไม่มีอะไรที่พวกนางสามารถทำได้บ่าวรับใช้ที่คอกม้าก็มีลูกเล่นมากมาย ดังนั้นที่วางเท้าถูกนำออกมาเพื่อให้ความช่วยเหลือแก่พวกนาง ดังที่พวกนางกล่าวว่า “ฮูหยินและคุณหนู ใช้สิ่งเหล่านี้เพื่อขึ้นม้าเจ้าค่ะ”คำพูดเหล่านี้ทำให้หัวใจของผู้ที่ต้องการใช้ข้ออ้างที่ไม่สามารถขี่ม้าได้ส
