ลายไปในที่สุดในที่สุดเมื่อพวกนางขี่ม้าพวกนางพบว่าพวกนางไม่สามารถนั่งได้อย่างมั่นคง ตราบใดที่ม้าเคลื่อนไหวแม้เล็กน้อย พวกนางก็จะเริ่มกรีดร้อง คนที่ไม่กล้ามาก ๆ ก็เริ่มร้องไห้เฟิงหยูเองขมวดคิ้วขณะมองดูพวกนางและถามด้วยความสับสน “เจ้าร้องไห้ทำไม ? เจ้าขี่ม้าได้ดีกว่าองค์หญิงผู้นี้ ในขณะร่ายรำข้าก็ยังไม่ร้องไห้ เจ้าจะร้องไห้ทำไม ? ”ซวนเทียนเก้องงงวย“อาณาจักรต้าชุนก่อตั้งขึ้นบนหลังม้า เริ่มจากกลุ่มแรก มันถูกสร้างขึ้นมาหลายชั่วอายุคนโดยไม่คำนึงว่าพวกเขาเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ตอนนี้โลกอยู่ในความสงบแล้ว พวกเจ้าก็พากันลืมเลือนเรื่องนี้ ! ”องค์หญิงหวู่หยางและองค์หญิงจี่อันต่างก็พูดเมื่อถึงตอนนั้นเด็กสาวที่ร้องไห้ก็พยายามกลั้นเสียงร้องไห้ไว้ได้ แต่ความกลัวก็ยังอยู่ที่นั่นนี่เป็นครั้งแรกที่พวกนางนั่งบนหลังม้า และต้องบอกว่าพวกนางกำลังนั่งอยู่กับสิ่งมีชีวิต มันน่ากลัวมาก พวกนางไม่ได้รับอนุญาตให้ร้องไห้และหลับตาเพื่อรอความตายองค์หญิงเจ็ดแห่งกูซูไม่คิดว่าม้าแข่งน่ากลัวเป็นพิเศษนางไม่เคยขี่ม้ามาก่อน แต่นางเคยขี่อูฐในทะเลทรายมาก่อน นั่นจะทำให้มันสูงกว่าม้า มันวิ่งได้ค่อนข้างเร็ว นางจึงไม่ตกใจกับม้ามากเกินไป ดังนั้นนางจึงถามเฟิงหยูเองอย่างเย่อหยิ่ง “เราจะแข่งขันได้อย่างไร ? ”เฟิงหยูเองเปล่งเสียงของนางแล้วบอกทุกคนว่า“มันง่ายมาก วิ่งรอบสนาม 5 รอบ และเราจะดูว่าใครทำสำเร็จก่อน”องค์หญิงแห่งกูซูพยักหน้า“แล้ว
