นะครอบครัวหายไปได้เพราะหลู่เหยาคนเดียว”“ฮะ! อาเองพูดถูก” ซูซื่อหันหน้าหนีและเช็ดน ้าตา จากนั้นนางก็ถอนหายใจ “จะพูดไป ตั้งแต่หลู่เหยาแต่งงานกับคฤหาสน์ เจ้าไม่เคยมาเยี่ยมและข้าก็รู้สึกเสียใจด้วย ท่านป้าอีกสองคนของเจ้าแนะนำให้ข้ามาเยี่ยมบ่อย ๆ แต่ข้าก็รู้สึกว่าข้าเป็นหนี้เจ้า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าก็ไม่สามารถหยิ่งทะนงตนได้ อาเอง ถ้าข้ารู้ว่าคนในตระกูลหลู่จงใจจะสร้างปัญหา การแต่งงานครั้งนี้ก็จะถูกยกเลิกแม้ว่าข้าจะต้องล้มเหลวกับซู่เอ๋อก็ตาม”สิ่งที่นางกำลังพูดถึงคือการที่คนในตระกูลหลู่ใส่ร้ายว่าเฟิงหยูเองเป็นฆาตกรอย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองไม่ต้องการที่จะพูดถึงเรื่องนี้อีกนางเอ่ยว่า “ไม่ว่าในอย่างใดอาเองนั้นเป็นผู้เยาว์ การละเลยที่จะมาเยี่ยมเป็นความผิดของข้า ข้าทำให้ท่านป้าต้องกังวล เรื่องราวของวันนั้นผ่านไปแล้ว อย่านำมันขึ้นมาอีก ตราบใดที่ลูกพี่ลูกน้องคนโตมีชีวิตอย่างมีความสุข และเรื่องนั้นไม่บิดเบือน” นางหยุดถามครู่หนึ่งแล้วถามบางสิ่งที่นางกังวลเกี่ยวกับ “หลู่เหยาสร้างปัญหาในคฤหาสน์หรือไม่เจ้าคะ ? ”ซูซื่อคิดสักพักแล้วกล่าวว่า“ไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางถือว่าเป็นคนค่อนข้างเชื่อฟัง นางสามารถมาคารวะได้ทุกวัน เมื่อท่านปู่ของเจ้าอยู่ข้างใน นางจะไปด้านข้างของเขาก่อนเพื่อถามว่าเขาเป็นอย่างไรก่อนที่จะมาหาข้า ถ้าท่านปู่ของเจ้าไม่อยู่ นางจะมากินข้าวกับข้าเป็นบางครั้งเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาข้าได้ยินมาว่า
