ูซื่อและกล่าวว่า “ท่านป้าอย่าพูดอะไรแบบนี้เจ้าค่ะ ทุกคนรู้ว่าอาเองและตระกูลเฟิงเข้ากันไม่ได้ ข้าคิดว่าตระกูลเหยาเป็นครอบครัวของข้า ถ้าท่านป้าพูดเรื่องแบบนี้ ท่านป้าและอาเองก็จะห่างเหินกันจริง ๆ ปีหน้าข้าจะต้องแต่งงาน ข้าต้องไม่ถูกทิ้งไว้โดยไม่มีบ้านให้มาเยี่ยมหลังจากแต่งงานแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อนางพูดสิ่งนี้ซูซื่อรู้สึกสบายใจ นางลูบหลังอย่างรวดเร็วและเห็นด้วยซ ้า ๆ ในเวลาเดียวกันนางจำได้ว่าเรื่องของเฟิงหยูเองมีอายุมากขึ้นและแต่งงาน นางเตรียมตัวที่จะอำลา “เจ้าเกิดในเดือนที่สี่ ไม่ว่าเจ้าจะนับอย่างไรก็มีเวลาเหลือน้อยกว่าหนึ่งปี หากเจ้าคิดเกี่ยวกับมันมันค่อนข้างเร็ว ครอบครัวยังไม่ได้เตรียมการแม้แต่น้อย ข้าต้องรีบกลับไปและเริ่มเตรียมตัว ในปีหน้า อาเองของเราก็จะออกเรือนแล้วตระกูลเหยาจะต้องมีการเตรียมการที่ยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน เจ้าสามารถผ่อนคลายได้ ไม่มีอะไรต้องกังวล ป้า ๆ และลุง ๆ ของเจ้า เจ้าสามารถวางใจได้ ! ”ในที่สุดก็ส่งซูซื่อกลับไปด้วยอารมณ์ที่ดีเฟิงหยูเองถอนหายใจและเริ่มไตร่ตรอง จากนั้นนางก็กลับไปที่เรือนของนางและพูดกับหวงซวน “ให้คนไปตรวจสอบดูว่าเหยาซู่และหลู่เหยารู้จักกันที่ไหน นี่เป็นสิ่งที่คนวางแผนหรือไม่ ? ”หวงซวนพยักหน้าและถามว่า “คุณหนูคิดหรือไม่ว่าตระกูลหลู่จะทำสิ่งนี้โดยเจตนาเจ้าคะ ? ”“หืมม! ” นางกล่าวด้วยความโกรธ “ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ตระกูลหลู่ ข้าปฏิเสธที่จะอยู่ในโลกเดียวกับเ
