้งนี้“คุณหนูเจ้าคะ”ชานชูพูดอย่างไม่มีความสุข “ข้าจะให้พวกนางกลับไป ข้าจะบอกพวกนางว่าคุณหนูนอนหลับและไม่อยากพบใครเจ้าค่ะ”“ไม่ต้อง”เฟิงเซียงหรูนั่งลงบนเก้าอี้ของนาง “การที่นางมาในวันนี้ถ้าไม่พบข้า พรุ่งนี้นางก็จะมาหาข้าใหม่ ถ้านางต้องการมาและทำให้ข้าไม่มีความสุข มันเป็นสิ่งที่ข้าไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ลืมมันไปเถิดให้นางเข้ามา”หลังจากมีการพูดกันแล้วประตูก็เปิดออกด้วย ก่อนที่ชานชูจะเชิญพวกนางเข้าไปข้างใน เฟิงเฟินไดเจรจาต่อรองแม้บ่าวใช้จะพยายามรั้งนางไว้ ในขณะเดียวกันนางก็ดุบ่าวรับใช้ที่หยาบคาย “เจ้าไม่รู้ถึงความรุนแรงของสิ่งต่าง ๆ มีที่ไหนในบ้านของข้าที่ข้าไปไม่ได้ ในบ้านนี้พวกเจ้าทุกคนกำลังกินอาหารและนอนในห้องของข้า แต่เจ้ากล้าที่จะหยุดข้าหรือ ? ”บ่าวรับใช้ที่ถูกด่าก็เงียบลงขณะที่พวกนางสั่นด้วยความกลัวขณะที่มองเฟิงเซียงหรู เมื่อเฟิงเซียงหรูโบกมือนาง พวกนางถอยหลังในขณะที่รู้สึกว่ามีของหนักขึ้นชานชูยืนอยู่กับที่และไม่เคลื่อนไหวนางมองเฟิงเฟินไดอย่างระมัดระวัง เฟิงเฟินไดจ้องมองที่ด้านข้างของนาง “อะไรกัน ? เจ้าไม่เห็นว่ามีแขกมาหรือ ? ทำไมเจ้าไม่ยกน ้าชามาล่ะ”เฟิงเซียงหรูไม่สามารถทนรับฟังและกล่าวว่า“บ้านเฟิงไม่ส่งเงินมาแม้แต่หนึ่งเหรียญเงินในแต่ละเดือน ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลยจากน้องสี่ ข้ามีความเป็นอยู่ที่ไม่ดีและข้าไม่มีชา หากน้องสี่กระหายน ้า ชานชูเทน ้าเปล่าให้”“เจ้าค่ะ”ซานชูออกจากเรือนอย
