่างมีความสุขเฟิงเฟินไดกัดฟันกล่าว“เฟิงเซียงหรู อย่าได้ดีใจเกินไป แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้กินข้าวของข้า แต่ที่ดินที่เจ้าอาศัยอยู่ก็ได้รับมาจากว่าที่สามีของข้า มันจะดีที่สุดถ้าเจ้าคิดก่อนจะพูด คิดดูให้ดีว่าเจ้ามีสิทธิ์หรือไม่ !อย่าใช้เวลาในการเรียนรู้อะไรนอกจากการกล่าววาจาไร้สาระจากเฟิงหยูเอง”เฟิงเซียงหรูโกรธมากและกล่าวอย่างไม่สุภาพมาก“ข้าไม่อยู่ที่นี่ได้อย่างไร บ้านของตระกูลเฟิงเป็นของหมั้นซึ่งองค์ชายห้ามอบให้โฉนดเป็นชื่อของท่านพ่อ ทำไมเจ้ายังพูดว่ามันเป็นของเจ้า” เมื่อมีการคัดค้านเรื่องนี้ นางไม่ได้รอที่เฟิงเฟินไดพูดและกล่าวต่อว่า “น้องสี่ เจ้าควรชื่นชมยินดีที่ข้าไม่ได้เรียนรู้อะไรมากมายจากพี่รอง ไม่อย่างนั้นเวลาที่เจ้ามาหาเรื่องข้า มันคงเป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะจากไป หรือบางทีเจ้ารู้สึกอย่างแท้จริงว่าข้าควรเรียนรู้อีกเล็กน้อย จากนั้นข้าก็จะไปเรียนรู้สำหรับเจ้า เจ้าควรคิดให้ดี เมื่อถึงเวลานั้นถ้าเจ้ายังคงเจ้ากี้เจ้าการอยู่เจ้าจะอดทนต่อการแก้แค้นได้หรือไม่ ? ”เมื่อคำเหล่านี้ถูกพูดออกไปแล้วจาวเหลียนก็ปรบมือให้อย่างสุดใจและกล่าวว่า “นี่เป็นเหมือนอาเองมาก แน่นอนเจ้ามีนิสัยเหมือนพี่สาวของเจ้า”เฟิงเซียงหรูเห็นเขายืนอยู่ด้านหลังเฟิงเฟินไดอย่างไรก็ตามนางไม่เข้าใจว่าองค์ชายเหลียนแห่งเฉียนโจวมาอยู่กับเฟิงเฟินไดได้อย่างไรนางมองเขาด้วยความสับสน และเห็นเขาเดินไปหานาง เขาจับมือนางไว้อย่างอบอุ่นเขากล่าวว่า
