ียกมันว่า “เสี่ยวไป๋” หลังจากพูดอย่างนี้เขาก็ยื่นมือออกมาแล้วลูบมันเสือตัวน้อยขยับหัวราวกับว่าจะบอกว่าอย่ารบกวนคนที่ดื่มนมซึ่งทำให้คนสองคนหัวเราะเสียงดังในเวลานั้นเฟิงหยูเองคิดว่าเสือตัวน้อยเป็นสัตว์ตัวเล็กไม่ว่ามันจะสามารถเลี้ยงดูได้หรือไม่ และจะไม่บังคับให้ต้องอยู่ในกรง เพราะมันไม่สามารถต้านทานสัญชาตญาณตามธรรมชาติของมันได้ อย่างน้อยที่สุดเสือตัวนี้น่ารักและน่ารักมาก ๆ มันทำให้นางลังเลที่จะปล่อยลูกเสือไป อย่างไรก็ตามใครจะรู้ว่ามันจะเป็นเสือตัวนี้ที่จะช่วยชีวิตนางหลายปีต่อมาแน่นอนว่านี่เป็นเรื่องราวในภายหลังเมื่อย้อนกลับไปยังปัจจุบันเสี่ยวไป๋นี้ได้กลายเป็นที่ชื่นชอบของเฟิงหยูเองอย่างชัดเจน ในขณะที่อุ้มมัน นางปฏิเสธที่จะวางมันลง ซวนเทียนหมิงทำได้แค่มองดูว่าสัตว์ตัวเล็ก ๆ ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของชายาของเขาหลังจากกินนมอิ่มแล้ว มันก็จะถูกับพื้นที่สำคัญบางอย่างที่ทำให้เขาโกรธและต้องการที่จะทุบตีมันในขณะที่โกรธเขาถามนางว่า”เงินที่ได้มาจากการหลอกลวงอยู่ที่ไหน ? ”เฟิงหยูเองกล่าวอย่างเป็นธรรมชาติ“ส่วนหนึ่งถูกส่งไปที่ร้านห้องโถงสมุนไพร อีกส่วนหนึ่งถูกส่งไปยังคลังขององค์หญิง”ซวนเทียนหมิงจ้องมองหญิงสาว“สกปรกมาก ! ไม่ว่าในอย่างไรควรมีส่วนหนึ่งสำหรับองค์ชายผู้นี้ที่ช่วยเจ้ารีดไถเงินเงิน 80 ล้านเหรียญเงินไม่ใช่หรือ ? ”“มันเหมือนกันแม้ว่าข้าจะมอบให้เจ้า เจ้าจะไม่ละอายใจเลยหรือ ? ” นางพูดอย่างเศร้าใจ
