วันรุ่งขึ้น
โรงพยาบาลเมืองจิน
หลินหม่านซางนั่งตัวตรงอยู่ในห้องทำงานของเขา มองดูหานชิงอวี่และอิงชื่อจ้งที่ยืนรายงานอยู่ตรงหน้า
“วันนี้ ผมจะให้เสี่ยวหานมาตรวจคนไข้ก่อน พวกนายสองคนก็ผลัดเปลี่ยนกันไปนะ”
หลินหม่านซางพูดพลางถอดแว่นตาออก
การกระทำนี้แสดงให้เห็นชัดเจนว่า เขาต้องการจะโอนหน้าที่สำคัญนี้ให้กับพวกเขา
งานตรวจคนไข้เบื้องต้นนี้เป็นขั้นตอนที่สำคัญมาก
ถ้าดูไม่ออก ปัญหาจะตามมามากมาย
ดังนั้น โดยทั่วไปแล้ว หากหมออย่างพวกเขาไม่มีคุณสมบัติครบถ้วน ก็จะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมานั่งตรงนี้
“ว่าไงหานชิงอวี่ มีความมั่นใจไหม?” หลินหม่านซางเอ่ยถาม แม้ในใจจะมีคำตอบอยู่แล้ว
แต่เขาก็อยากจะดูว่า ครั้งนี้เขาไม่ได้มองคนผิด
“อาจารย์หลิน เดี๋ยวผมจะทำให้คุณดูเองครับ!” หานชิงอวี่ยิ้มกว้าง
“เด็กดี ทดสอบอาจารย์แล้วสิ! นั่งลงก่อน เร็วเข้า เดี๋ยวผู้ป่วยกลุ่มแรกก็จะมาแล้ว” หลินหม่านซางยิ้มพลางผายมือให้หานชิงอวี่ ก่อนจะเดินไปนั่งที่นั่งข้าง ๆ
“อาจารย์หลิน หมอหาน ผมไปทำงานก่อนนะครับ แล้วเจอกัน!” อิงชื่อจ้งโบกมือให้ทั้งสองคน ก่อนจะรีบร้อนออกไป
ตอนที่เขากำลังจะก้าวออกจากประตู ก็เห็นคนไข้หน้าซีดคนหนึ่งสวมหน้ากากอนามัยเดินเข้ามาพอดี
หานชิงอวี่เห็นคนไข้เดินเข้ามาจึงเอ่ยทักทายอย่างสุภาพว่า “สวัสดีครับ”
“คุณหมอ สวัสดีครับ”
คนไข้กล่าวทักทายอย่างสุภาพเช่นกัน
“คุณผู้ชาย คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือครับ”
หานชิงอวี่ไม่รีรอ เขาเห็
