“ผมจะตรวจดูให้เอง”
หลินหม่านซางซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างลุกขึ้นเดินเข้ามาอย่างไม่ค่อยเชื่อถือ ก่อนจะตรวจดูที่หลังศีรษะของอิงชื่อจ้งอย่างละเอียด
เขามีท่าทีที่แตกต่างจากคนอื่น ๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าอิงชื่อจ้ง
หลังจากผ่านเรื่องของเจี๋ยเป่า เขาก็ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรมากขึ้น
ในตอนนี้ เมื่อเห็นพวกเขากำลังเล่นเล่ห์เหลี่ยมใส่กัน เขาก็รู้สึกหมดหวัง
“หมอหลิน! นี่มันพิสูจน์ไม่ได้หรอกว่าเขาไม่ได้ละทิ้งหน้าที่! เพื่อปัดความรับผิดชอบ ฉันก็ทำแบบนี้ได้เหมือนกัน!” สวี่คุนโบกมือเรียกหลินหม่านซาง พร้อมกับเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “อย่าไปหลงเชื่อคำพูดข้างเดียวของเขา!”
“ผมคิดว่าเรื่องนี้เขาไม่ได้ตั้งใจทำนะครับ!” ทันใดนั้น เสียงของหานชิงอวี่ก็ดังมาจากประตู
เขาเหลือบมองไปที่ทุกคนอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะพูดต่อว่า “ครั้งที่แล้วเจี๋ยเป่าดื่มเหล้าแล้วเข้าห้องผ่าตัด พอเกิดเรื่อง อิงชื่อจ้งก็ถูกใส่ร้ายว่าเป็นคนทำ!”
“หานชิงอวี่ นายอยากจะพูดอะไรก็พูดมาตรง ๆ อย่ามาพูดอ้อมค้อม!”
หลีเหมิงพอเห็นหน้าหานชิงอวี่ ก็ทำให้นึกถึงเรื่องที่ตัวเองไปโรงพยาบาลศูนย์ ความเกลียดชังที่มีต่อหานชิงอวี่ก็ยิ่งทวีคูณ
“เขาทำเพื่อช่วยเหลือคนอื่น ยอมสละแม้กระทั่งเวลาของตัวเอง แล้วยังต้องแบกรับความเสี่ยงมากมายขนาดนี้!”
“เขาเป็นคนที่เสียสละขนาดนี้ พวกคุณลองบอกมาสิครับว่าเขาจะไม่ใส่ใจการผ่าตัดของตัวเองได้ยังไง!”
หานชิงอวี่เดินตรงมาที่โต๊ะทำงาน แล้วถามขึ้น
