ม่เจ้าคะ ? ”“ทำไมเจ้าช่าง…”บ่าวรับใช้อุทาน แม้กระนั้นนางก็ถูกหยุดโดยท่านฮูหยิน จากนั้นนางก็ถามฉิงหยู “เราพูดก่อนหน้านี้ว่าเรามาจากทางใต้ โดยธรรมชาติแล้วเราไม่สามารถประกาศตัวเองว่าเป็นพระสนมของฮ่องเต้ได้ แต่ข้าต้องถามเจ้า ถ้าเราไม่พูด เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเราไม่ได้มาจากพระราชวัง ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าจะไม่ทำให้พระสนมของฮ่องเต้ขุ่นเคือง”ฉิงหยูมองไปที่ท่านฮูหยินราวกับว่านางเป็นคนโง่แล้วพูดหลังจากนั้นไม่นาน “แน่นอนท่านฮูหยินมาจากทางใต้ ไม่เช่นนั้นใครก็ตามที่อยู่ใกล้เมืองหลวงจะไม่พูดสิ่งนี้ ท่านฮูหยิน ถ้าท่านฮูหยินเป็นพนะสนมของฮ่องเต้จริง ๆ ท่านฮูหยินจะว่าง่ายกว่านี้เจ้าค่ะ”“อ๋อ”ท่านฮูหยินงงงวย “เจ้าหมายถึงอะไร ? ”ฉิงหยูเล่าให้นางฟัง“เพราะพระสนมของฮ่องเต้จะไม่มาที่นี่อย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นพวกนางจะไม่มาที่นี่เพื่อพยายามสร้างปัญหาเจ้าค่ะ”“เจ้ากำลังบอกว่าท่านฮูหยินของเราสร้างปัญหาหรือ? ” บ่าวรับใช้เริ่มตะโกน “เจ้าทำธุรกิจหรือไม่ ? เรามาที่นี่พร้อมเงินเพื่อซื้อของ แต่เจ้าบอกว่าเรากำลังสร้างปัญหาให้เจ้าเดือดร้อน”ฉิงหยูโบกมือของนาง“แต่ข้าได้นำเครื่องประดับที่ดีที่สุดที่สามารถขายได้มาแล้ว แต่ท่านฮูหยินไม่พอใจ นั่นเป็นเพียงวิธีการทำธุรกิจ ร้านนี้ไม่มีสิ่งที่ท่านฮูหยินต้องการ และท่านฮูหยินสามารถไปที่ร้านอื่นได้เจ้าค่ะ ท่านฮูหยินไม่สามารถก่อปัญหาเพราะไม่มีอะไรที่ท่านฮูหยินชอบ วันนี้ท่านพูดว่าศาล
