เมื่อนางพูดถ้อยคำเหล่านี้นางก็ได้รับแรงจากหมอนของนาง มีคนจับของนาง และถามนางอย่างไม่สุภาพว่า “เจ้าทำพลาดและต้องการใช้ข้าราวกับเป็นสาวใช้หรือ ? ”นางตื่นขึ้นมาแต่คำพูดที่นางพูดทำให้คนโกรธมากขึ้น “ข้ายังคงสามารถบอกความแตกต่างระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงได้ ข้าคิดว่าเจ้าเป็นขันที”คนบางคนพูดไม่ออกมือจับคอนางดึงกลับขึ้นเล็กน้อย เขาต้องจัดระเบียบผู้หญิงคนนี้ขึ้นเล็กน้อยเฟิงหยูเองตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากจากการถูกบีบคอและดิ้นรนเพื่อหลุดพ้นนางมองเขาขมวดคิ้ว “ข้าไม่ได้ใช้เจ้าซักครั้ง เจ้าอยากบีบคอข้าให้ตายเพราะอะไร ? ข้ากระหายน ้าไม่ได้หรือ ? ”“ข้าไม่ใช่สาวใช้ของเจ้าถ้าเจ้ากระหายน ้า” แม้ว่าเขาจะพูดอย่างนี้ซวนเทียนหมิงยังคงลุกขึ้น และเทชาใส่ถ้วยให้นางอย่างช่วยไม่ได้“เตรียมไว้เมื่อเช้านี้สำหรับเจ้า มันเป็นชาที่ช่วยให้เจ้าหายเมาค้าง ดื่ม !” เมื่อเห็นนางรับถ้วยชาและดื่มก่อนที่จะไอ เขาได้แต่แค่นเสียงว่า “เจ้าสมควรดื่มมัน ! ”เฟิงหยูเองไม่สามารถทะเลาะโต้เถียงกับเขาและส่งถ้วยคืนจากนั้นนางก็นอนลงบนเตียงในขณะที่กำลังก้มศีรษะและคราง “ข้าปวดหัวและข้าก็รู้สึกเวียนหัว ซวนเทียนหมิง ข้าพักผ่อนไม่เพียงพอแน่นอน ให้ข้านอนต่ออีกหน่อย ! ”ซวนเทียนหมิงจ้องนาง“ถ้าเจ้าไม่อายก็นอนต่อ ข้าจะบอกเจ้าว่านี่คือตำหนักจุน ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยง และบ่าวรับใช้นอกห้องกำลังหัวเราะเยาะเจ้า”นางเริ่มตื่นแต่นางไม่ได้มุ่งเน้นไปที่ประเด็นที่นา
