งขี้เกียจอยู่บนเตียง “บ่าวรับใช้ของตำหนักจุนกล้าหัวเราะเยาะข้าหรือ ? พี่เจ็ดไม่ห่วงใยตนเองในเรื่องเหล่านี้หรือไม่? ทำไมลูกน้องถึงหัวเราะเมื่อคนหลับ บอกข้าทีว่าคนใดหัวเราะข้า ข้าจะให้พี่เจ็ดไล่พวกเขาออกจากตำหนักในภายหลัง ! พวกเขาน่ารำคาญจริง ๆ ”ซวนเทียนหมิงยิ้มอย่างขมขื่นชายาผู้นี้ช่างดื้อรั้นจริง ๆ !เด็กหญิงตัวเล็กจับหัวของนางและเริ่มโต้เถียง “ข้าดื่มหนักมากเกินไป ! เมื่อคืนนี้ข้าเมามากหรือไม่ ? ”“เพราะสุราที่เจ้าดื่มนั้นแตกต่างกัน! ” เขาอธิบายอย่างไร้ประโยชน์ว่า “สุราเมื่อคืนไม่ได้เป็นสุราธรรมดา อายุมากว่า 100 ปีแล้วมันค่อนข้างบริสุทธิ์ มันคงจะแปลกถ้าเจ้าไม่เมา ข้าไม่กล้าดื่มมาก เจ้ากระดกมันราวกับว่ามันเป็นน ้า เราไม่สามารถหยุดเจ้าได้”เฟิงหยูเองเท่านั้นที่จำสถานการณ์เมื่อคืนก่อนและพึมพำกับตัวเอง“ถ้าข้ารู้เร็วกว่านั้น ข้าจะกินยาเพื่อลดผลกระทบของแอลกอฮอล์” จากนั้นนางก็ค่อย ๆ ปีนขึ้นจากเตียงแล้วใส่รองเท้า นางยังรู้สึกอ่อนแออยู่เล็กน้อย “พี่เจ็ดอยู่ที่ไหน ? เจ้าสองคนตื่นสายหรือไม่? ”ซวนเทียนหมิงส่ายหัว“ตื่นแต่เช้าแล้ว พี่เจ็ดไปขึ้นราชสำนักแล้ว”“โอ้แล้วเจ้าล่ะ ? เจ้าไม่จำเป็นต้องขึ้นราชสำนักหรือ ? ”“ข้ากลับมาจากราชสำนักแล้ว”ดีมาก! นางยอมรับความพ่ายแพ้ ปรากฏว่าในเวลาที่นางหลับพวกเขาสามารถทำสิ่งต่าง ๆ มากมาย “ข้าจะเข้าไปในมิติของข้าเพื่ออาบน ้า ข้าจะไม่สร้างปัญหาให้บ่าวรับใช้ของตำหนักจุน
