็หันหลังกลับและเดินไปหาหญิงสาวที่กำลังเดินข้ามมา “มาเถิด ศัตรูธรรมชาติของฉัน ! ”เด็กหญิงตัวเล็กๆ นั่งอยู่ข้างเขาอย่างมีความสุข และเป่ยจื่อยังคงอยู่นอกสนาม ในลานทั้งหมดมีเพียง 3 คนเท่านั้นที่อยู่ที่นั่น มันค่อนข้างน่าพอใจใต้ร่มไม้มีโต๊ะหินพร้อมเก้าอี้หินใบไม้ร่วงหล่นวางอยู่ใกล้เท้าของพวกเขา และกลิ่นของดอกไม้หอมเตะจมูก ใครจะรู้ว่าพราชายาหยุนได้พบดอกไม้ป่าเหล่านี้ทั้งหมดที่บานในฤดูใบไม้ร่วงเพื่อเติมเต็มสนามหญ้า มันไม่ใช่รูปลักษณ์เรียบง่ายแบบเดียวกันอีกต่อไปเมื่อซวนเทียนฮั่วใช้ชีวิตของเขาเอง อย่างไรก็ตามมันดูยอดเยี่ยมยิ่งขึ้น“ต้นไม้สวยมากดอกไม้ก็สวย และสุราชั้นดี” นางเข้าใกล้สุราดี ๆบนโต๊ะแล้วสูดดม นางอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “สุรานี้ถูกเก็บไว้อย่างน้อย50 ปีใช่หรือไม่ ? ”ซวนเทียนฮั่วส่ายหัว“เดาอีกครั้ง”“ไม่ใช่? ถ้าอย่างนั้น… 80 ปี ? ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งผ่านมา 100ปีแล้ว”ซวนเทียนหมิงตบหัวของนางแล้วบอกกับนางว่า“มันถูกเก็บไว้เป็นเวลา 120 ปีเต็ม มันถูกทิ้งไว้ตรงหน้าโดยบรรพบุรุษของเรา”“เหล้าองุ่นจากบรรพบุรุษ!”เฟิงหยูเองไม่ได้รั้งและคว้าจอกเล็ก ๆไว้ มองหน้าซวนเทียนหมิงแล้วดื่มลงไป ความรู้สึกแสบร้อนทำให้ลำคอของนางเต็มไปด้วยกลิ่นอันหอมหวานทันที หลังจากเข้าไปในท้องของนางแล้วลมหายใจของนางก็ยังมีกลิ่นของสุราเล็กน้อย “ปรากฎว่าคนเมาไม่ใช่คนที่โลภอยากดื่มสุรา มันเป็นสุราที่ดึงดูดผู้คน” หลังจากซวนเทียนหมิงสง
