ง แต่ได้ยินว่าหลู่เหยากล่าวว่า “เป็นเพราะฮูหยินผู้นี้ไม่ดี ฮูหยินผู้นี้ทำให้ท่านพี่โกรธและรู้สึกเศร้าใจมาก แต่เมื่อคืนท่านพี่คงดื่มมากเกินไป ข้าไม่มีแรงมากพอและไม่สามารถทำอะไรได้” ยิ่งนางพูดมากเท่าไหร่เสียงของนางก็ยิ่งเงียบ ในตอนท้ายนางก็ก้มหน้าลงและจ้องมองผ้าผืนขาวบนเตียง ในที่สุดน ้าตาก็เริ่มร่วงหล่นเหยาซู่เคยเป็นคนที่ใจดีมากและไม่ได้มีความเกลียดชังสำหรับหลู่เหยาในใจของเขาก่อนที่ยาจะออกฤทธิ์เต็มที่ เขาได้คิดในสิ่งต่าง ๆผ่านมาแล้ว นอกจากนี้เขายังไม่รู้ว่าเทียนถูกดัดแปลงซึ่งทำให้เขารู้สึกราวกับว่าเขาทนไม่ได้ เมื่อได้ยินสิ่งที่หลู่เหยาพูด และเห็นฉากนี้ หัวใจของเขาก็เริ่มรู้สึกว้าวุ่นใจเขาลุกขึ้นนั่งแล้วดึงฮูหยินของเขาเข้ามากอดเขาปลอบโยนนางด้วยคำพูดที่สุภาพและกล่าวกับนางว่า “เมื่อแต่งเข้าตระกูลเหยา เจ้าเป็นภรรยาของข้า ทุกสิ่งที่ทำไปแล้วควรจะทำ ไม่ต้องกังวล เราจะไม่พูดถึงเรื่องในอดีต ตระกูลเหยานั้นใจดีและไม่มีใครจะรังแกเจ้า” ขณะที่เขาพูดเขาเห็นว่าหลู่เหยายังคงจ้องมองที่ผ้าขาว เขาสามารถคาดเดาสิ่งที่นางเป็นห่วง ลุกขึ้นจากเตียงเขาหาของที่แหลมและทิ่มลงบนแขนทำให้เลือดออกแล้วเช็ดเลือดบนผ้าปูที่นอน จากนั้นนางก็รู้สึกพึงพอใจมากหลู่เหยาถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกอดแขนของเหยาซู่และปฏิเสธที่จะปล่อย นางเอาปากของนางทาบลงบนแผลแล้วดูดไปพักหนึ่ง เมื่อเห็นว่ามันไม่มีเลือดออกแล้วนางก็ปล่อยน ้าตาคลอ เหยา
