ให้หมิงเอ๋อเข้ามาในพระราชวังและเริ่มจุดไฟ ถ้าข้าไม่เผาพวกนางจนตาย ก็ไม่ใช่หยุนเปียนเปี้ยน”“ตกลง! ” ฮ่องเต้ตอบตกลงทันที “เผา ! เผาตามที่เห็นสมควรตราบใดที่เจ้ามีความสุข เจ้าสามารถเผาทุกสิ่งที่เจ้าต้องการ ! ”จางหยวนได้ยินคำเหล่านี้อย่างชัดเจนเขานั่งอยู่นอกรถม้าเขาเช็ดเหงื่อเย็น เขาคิดกับตัวเองว่าเจ้าทั้งสองมีความสุข แต่ถ้าเจ้าเผาสิ่งเช่นนั้นจริงๆ ราชสำนักจะไม่แย่หรือ ? แม้ว่าคลังสมบัติของชาติจะมีเยอะ แต่นี่ไม่ใช่วิธีที่จะทำให้วุ่นวายแต่เห็นได้ชัดว่าพราชายาหยุนกำลังพูดอยู่เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้ตื่นขึ้นมา นางก็หยุดพูดทันทีเกี่ยวกับการจุดไฟเผาพระราชวัง นางเตือนฮ่องเต้ว่า “ตำหนักในของเจ้าไม่ปลอดภัย หลายปีที่ผ่านมาแม้ว่าข้าจะไม่ออกไปไหน ข้าก็ไม่ได้ตาบอดหรือหูหนวกเลย อย่าเชื่ออย่างแท้จริงว่าโลกนี้สงบสุข เมื่อเกิดปัญหาตามมา เจ้าอย่าเสียใจเลย”เมื่อนางพูดจบแล้วนางก็ไม่พูดอะไรอีกนางนั่งเฉย ๆ ไม่ว่าฮ่องเต้จะพูดอะไรนางก็จะไม่ตอบกลับรถม้าวิ่งตรงไปที่พระราชวังผู้คนบนท้องถนนคิดเพียงว่าองค์ชายเจ็ดกำลังเข้าพระราชวัง พวกเขาไม่สามารถจินตนาการได้ว่าผู้คนที่นั่งอยู่ข้างในจะเป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันและพราชายาหยุนผู้หยิ่งยโสเมื่อย้อนกลับไปที่ตำหนักจุนเฟิงหยูเองปฏิเสธคำเชิญของซวนเทียนฮั่ว “เข้ามานั่ง” นางลากซวนเทียนหมิงเมื่อไม่นานมานี้ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินเล่นอยู่อากาศหลังฝนตกสดชื่นมาก มันมีกลิ่นสดชื่นและน่ารื่น
