ไม่มีโอกาสไปเยี่ยมท่านฮูหยินเหยาหลังจากกลับไปเมืองหลวง ? นี่เป็นความผิดพลาดของพี่รอง ไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็นมารดาของท่าน”ซวนเทียนหมิงหันหลังกลับและไม่ต้องการให้ความสนใจกับเฟิงเฟินได ข้อโต้แย้งระหว่างเด็กผู้หญิงนั้นน่ารำคาญจริง ๆ โชคดีที่เฟิงหยูเองจะไม่มีทางพ่ายแพ้ ไม่เช่นนั้นเขาคงต้องสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยว เขาไม่ได้สนใจที่จะปิดปากคุณหนูสี่ตระกูลเฟิงแม้แต่น้อยเมื่อเขาหันกลับมาเขาก็เห็นองค์ชายห้ามองมาทางเขาเป็นเชิงขอโทษ ซวนเทียนหมิงมองออกไปและไม่ได้มองต่อไป เขาไม่ต้องการคำขอโทษใด ๆ หากมีการขอโทษ แส้ของเขาจะมีไว้ทำไม ? เป็นเรื่องดีถ้าชายาของเขาไม่ได้รับความทุกข์ทรมานใดๆ แต่เมื่อนางถูกรังแกแม้ว่าเขาจะทำลายโลก เขาจะหาทางแก้แค้นจนกว่าชายาของเขาจะมีความสุขเมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงเฟินไดเฟิงหยูเองก็ไม่รีบตอบ นางหยิบถ้วยชาของนางอย่างใจเย็นและจิบไม่กี่ครั้ง สำหรับเฟิงเฟินได นางยืนอยู่ตรงหน้าอีกฝ่ายในขณะที่รู้สึกอึดอัดใจในที่สุดเมื่อเฟิงหยูเองตัดสินใจตอบนางก็กล่าวว่า “น้องสี่ห่วงใยท่านแม่มาก เมื่อนึกถึงมัน ดูเหมือนว่าความเมตตาจะถูกจดจำเสมอ !พี่รองไม่รู้จะขอบคุณเจ้าอย่างไรดี เอาอย่างนี้ เมื่องานเลี้ยงสิ้นสุดลงแล้วไปหาข้าที่คฤหาสน์เหยาเพื่อเยี่ยมนาง ! ท่านแม่บอกว่านางอยากทานองุ่นจากฟานเจี้ยง เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ตำหนักขององค์ชายห้าคงจะมี น้องสี่ควรนำมาด้วย หากเจ้าไปเยี่ยม มันจะไม่สุภาพหากไปเ
