ชุนนี้เป็นคนสุดท้ายที่พบพี่ใหญ่”แพนชุนถูกผลักไปข้างหน้าและได้ยินกับหูของตัวเองว่าหลู่เหยาสร้างเรื่องไร้สาระเช่นนี้อย่างไรก็ตามนางก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชม แต่ตัวเองที่พลาดไปกับการมีสติปัญญาในเวลาเช่นนี้ แต่ผู้ที่เติมเต็มสติปัญญานั้นก็คือชีวิตของนาง !เมื่อหลู่เหยาพูดจบแล้วหลู่ซ่งก็เริ่มระบายออกตามที่พวกเขาได้ยินเขากล่าวว่า “เสนาบดีคนนี้เห็นว่าเจ้ามีความสามารถเล็กน้อย ดังนั้นข้าจึงให้นางอยู่ข้างคุณหนูเพื่อปกป้องนาง อย่างไรก็ตามข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะเลวทรามต ่าช้า ! เสนาบดีผู้นี้ปฏิบัติต่อครอบครัวของเจ้าอย่างดีตลอดหลายปีที่ผ่านมา สิ่งใดในครอบครัวของเจ้าที่ไม่ได้พึ่งพาเสนาบดีคนนี้เพื่อความอยู่รอด ทำไมเจ้าถึงต้องการทำร้ายบุตรชายของข้า”หลู่ซ่งใช้กลอุบายเดียวกันอีกครั้งการใช้ครอบครัวมาข่มขู่ทำให้บ่าวรับใช้ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับ ในขณะที่นางยอมรับความผิดของนาง นางก็พบข้อแก้ตัวในคดีฆาตกรรม “คุณชายใหญ่บอกว่าเขาจะพาข้าไปเป็นอนุ แต่เขาพูดอะไรที่โหดเหี้ยมครั้งนี้ และบอกให้ข้ายอมแพ้ ข้าโกรธมากและทำทุกอย่าง… เพื่อฆ่าเขา”เมื่อพูดคำเหล่านี้ออกมาสมาชิกของตระกูลหลู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลู่เหยาทรุดตัวลงบนพื้นและเริ่มร้องไห้อีกครั้งเฟิงหยูเองมองตานางแล้วมองไปที่สมาชิกของตระกูลเหยานางเห็นภาพที่ไม่เชื่อ ขณะที่ซูจิงหยวนมองไปที่นาง อย่างไรก็ตามนางพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ผู้ร้ายคือแพนชุน และไม่สามา
