“องค์หญิง! “จู่ ๆ แม่นมก็หันไปหาเฟิงหยูเองและพูดด้วย ท่าทางที่น่ายินดี “บ่าวรับใช้ได้ยินหญิงสาวคนหนึ่งบอกว่าองค์หญิง มาทางนี้ ข้าสงสัยว่าองค์หญิงเห็นหรือไม่ว่าใครฆ่าคุณชายใหญ่ของ เรา ข้าขอร้ององค์หญิงช่วยพูดให้กระจ่างด้วยเจ้าค่ะ! ” ในขณะที่ พูดสิ่งนี้ นางเริ่มที่จะรู้ในทันทีทันใดทุกคนจ้องมองที่เฟิงหยูเองเฟิงหยูเองจำได้ว่า พวกเขาชนบ่าวรับใช้ในขณะที่กลับไปที่สนามหน้าบ้าน เมื่อนึกถึง มัน บ่าวรับใช้คนนั้นต้องพูดแน่นอน นี่ไม่ใช่ปัญหามากนัก แต่ เนื่องจากการตายของหลู่โชวทำให้นางตกที่นั่งลำบากแต่มันคืออะไรสงสัยนาง ? ช่างเป็นเรื่องตลกเฟิงหยูเองแค่นเสียงเย็นชา”ใช่ ข้ามาที่นี่เพราะเฟยหยูและซื่อ หรูบอกว่ามีชายแปลกหน้ายืนอยู่ใกล้กับเรือนหอ ในขณะที่พวกเขา กำลังวิ่งเล่นกัน”แม่นมตกใจแล้วรีบกล่าวว่า”ชายแปลกหน้า ? องค์หญิง คำพูด เช่นนี้หมายความเช่นไร ? คุณหนูของเราเพิ่งแต่งเข้าคฤหาสน์เหยา องค์หญิงต้องไม่กล่าวหาเราเช่นนี้ !!เฟิงหยูเองงงงวย”กล่าวหาอะไร ? ข้ากล่าวหาใครเมื่อไหร่ ? ”ลิ้นของแม่นมแข็งแต่นางก็ยังกล่าวอย่างไม่เต็มใจ “องค์หญิง เพิ่งพูดว่ามีชายแปลกหน้ายืนอยู่ใกล้เรือนหอ สิ่งนี้ไม่ดีสำหรับชื่อ เสียงของท่านฮูหยินคนใหม่เจ้าค่ะ”“นั่นคือหลู่เหยาที่พบกับผู้ชายคนนี้อย่างลับๆ ชื่อเสียงอะไรที่ ต้องเป็นห่วง” หวงซวนไม่สามารถทนฟังได้อีกต่อไป “เมื่อเรามาถึง เราเห็นคุณหนูของเจ้าพูดอย่างสนิทสนมกับคนตายผู้นี้
