เมื่อกลุ่มของเฟิงหยูเองออกจากคฤหาสน์เหยาพวกนางได้ยิน เสียงของผู้หญิงจากที่ไกลโพ้น เสียงดังกล่าวว่า “ทำไมเจ้าทำเช่น นี้? ปล่อยข้านะข้าไม่สนใจเจ้าเลยแม้แต่น้อย มันเร็วมากในตอน เช้า แต่เจ้ามาจับตัวข้าอย่างนี้ รู้จักความเหมาะสมหรือไม่ ? ”เสียงของผู้หญิงดังมากและทำให้ฝูงชนไม่กี่คนมารวมตัวกัน เพื่อดูในขณะที่ถกเถียงฉากต่อหน้าพวกเขา พวกเขาชื่นชมภาพลักษณ์ของผู้หญิงเฟิงหยูเองมองถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่องค์ชายเหลียนจะเป็นใคร ได้!ในขณะนี้ผู้ที่ดึงแขนเสื้อของเขา และปฏิเสธที่จะปล่อยคือบิดา ของนางเฟิงจินหยวน“องค์ชายเหลียนผู้นี้ลำบากเหมือนกัน! ” หวงซวนถอนหายใจ “เขาแต่งตัวเหมือนผู้หญิงเพื่อออกมาหลอกลวงคนอื่น”อย่างไรก็ตามวังซวนไม่ได้คิดแบบนี้”องค์ชายดูเหมือนอย่างนั้น แล้วและพระองค์ก็มีสิ่งนั้นแน่นอน หากมีใครที่จะตำหนิก็ควรถูก ตำหนิก็ควรตำหนิคนที่ขาดความมุ่งมั่น” ขณะที่พูดอย่างนี้นางพยัก เพยิดไปที่เฟิงจินหยวนด้วยคางของนางแล้วกล่าวว่า “เห็นหรือไม่ ? ตาของท่านเฟิงกำลังจะหลุดออกจากเบ้า”หวงซวนพยักหน้าและประเมินผล”มันไม่ใช่แค่ดวงตาของเขา ดู มือที่จับองค์ชายเหลียน”เตือนความจำของหวงซวนทำให้เฟิงหยูเองและวังซวนมองไปที่ มือของจินหยวน พวกนางเห็นว่าเฟิงจินหยวนดูเหมือนจะดึงแขนของ องค์ชายเหลียน แต่มีเพียงไม่กี่นิ้วที่พยายามคลานไปที่ข้อมือเพื่อที่ ได้สัมผัส ทุกครั้งที่เขาสัมผัส ใบหน้าของจินหยวนจะอารมณ์ แปรปรวนเล็กน้อ
