ม่เคยคิดเลย ว่าเฟิงจินหยวนจะไม่ไปไหนหลังจากเดินทางมาถึงคฤหาสน์ของ องค์หญิงตั้งแต่บ่ายจนถึงท้องฟ้ามืดสนิท เขาเดินไปรอบ ๆ หน้า ทางเข้า บางครั้งเขามองไปในทิศทางของคฤหาสน์เหยา อารมณ์ ของเขาซับซ้อนมากทหารยามของฮ่องเต้ที่ประตูไม่สามารถทนดูต่อไปได้และ แนะนำว่า”ท่านเฟิง ท่านแค่ไปที่คฤหาสน์เหยาเพื่อทักทายพวกเขา ให้บ่าวรับใช้ส่งข้อความไปถึงองค์หญิง ไม่ว่านางจะพบท่านหรือไม่ จะมีข้อความตอบกลับมา มันจะดีกว่ารออยู่ที่นี่คนเดียวขอรับ”เฟิงจินหยวนโบกมือ”ไม่เป็นปัญหาเลย คฤหาสน์เหยากำลังเตรียมพร้อมสำหรับการเฉลิมฉลองและพวกเขาจะต้องยุ่ง อาเองคง ไปช่วย ข้าจะไม่รบกวนนาง ข้าจะรอต่อไป”“แต่ท้องฟ้ามืดแล้วเป็นไปได้ว่าองค์หญิงจะค้างที่นั่น ท่านเฟิง ค่อยกลับมาตอนเช้านะขอรับ ! ”“ไม่ๆ ” เฟิงจินหยวนส่ายหัวซ้ำ ๆ “ข้าจะรอที่นี่ ไม่เป็นไรถ้าข้า รอหนึ่งคืนการรอเป็นการแสดงความจริงใจของข้า และนางจะพบข้า”ทหารยามของฮ่องเต้ไม่สามารถเข้าใจตรรกะได้อย่างที่จริง เขายังไม่เชื่ออย่างแท้จริงว่าการที่เฟิงจินหยวนจะทำให้องค์หญิงใจอ่อน มันเป็นเพียงว่าเขาไม่สามารถหาตัวเองไปพูดสิ่งนี้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด ถ้าเขาต้องการรอเขาก็รอได้ พวกเขาจะไม่ยอม) ให้เขาเข้าไปในคฤหาสน์ องค์หญิงจะกลับมาในตอนเช้า ไม่ว่า จะต้องการพบเขาหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของเฟิงจินหยวนนี้ในด้านนี้เฟิงจินหยวนเดินไปรอบๆ ด้านหน้าของคฤหาสน์ของ องค์หญิง ในอีกด้านหนึ่งยามเฝ
