เขาไม่คิดว่าเฟิงเฟินไดจะมานั่งด้วย เขาอดไม่ได้ที่จะ รู้สึกเขินอายเล็กน้อยอย่างไรก็ตามเฟิงเฟินไดไม่รู้ว่าความเขินอายนี้มาจากที่ใดแต่ นางยังจำได้ว่าเหตุผลที่เฟิงจินหยวนออกจากบ้านในวันนี้ นางถาม ทันที “เรื่องงานของท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้าง ? ”เฟิงจินหยวนส่ายหัวของเขาอย่างผิดหวังมาก“ยังไม่ได้หรือ? “การแสดงออกของเฟินไดน่าเกลียดเล็กน้อย นางเชื่อว่าความอับอายของเฟิงจินหยวนอาจเป็นผลมาจากสิ่งนี้ อย่างไรก็ตามนางก็ยังอดใจไม่ไหว และกล่าวว่า “ท่านพ่อออกไป ทุกวันเพื่อหางานทำเป็นไปได้อย่างไรที่ท่านพ่อไม่สามารถหางาน ทำได้”เฟิงจินหยวนแค่นเสียงแต่ไม่ได้พูดอะไรเขาต้องการหางานทำ จริง ๆ แต่เขาเคยเป็นเสนาบดี ใบหน้าอันเก่าแก่ของเขาได้รับการ ยอมรับจากคนจำนวนมาก นอกจากนี้เขาไม่สามารถละทิ้งความ สูงส่งของเขาเองได้สำหรับงานที่ไม่ต้องใช้คุณสมบัติมากมายเขา ไม่สามารถทำให้ตัวเองต่ำลงได้ สำหรับงานที่ต้องมีศักดิ์ศรีมากขึ้น เขาไม่สามารถพาตัวเองไปถามคนที่เคยประจบกับเขาในอดีต เช่นนั้นเมื่อเขาออกจากบ้านเพื่อไปหางานทำ เขาจึงหาที่นั่งำชา เขาแค่ ทำที่เหมือนออกไปหางานทำเท่านั้น มำ แต่ยิ่งเขาอยู่เงียบๆ ความโกรธของเฟิงเฟินไซก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ปัจจุบันนางไม่มีความเคารพและชื่นชมที่นางเคยมีต่อบิดาของนา) สำหรับเฟิงเฟินได เฟิงจินหยวนกลายเป็นเครื่องดขวาง ไม่เพียงแต่ เขาจะไม่สามารถจัดหาเงินส่วนกลางให้แก่ส่วนร่วมของตระกูลด้วยแต่องค์ชายห้า
