ยังต้องคอยส่งเงินมาให้ทุกเดือน มันคงจะดีถ้ามันเป็นแค่ครั้งเดียวหรือสองครั้ง แต่มันก็เป็นแบบนี้ทุกเดือน นางกลัวจริง ๆ ว่านางไม่สามารถรอจนกว่านางจะแต่งงานได้ ก่อนที่องค์ชายห้าจะหงุดหงิดกับสถานการณ์แบบนี้ นางอายุเพียง 12 ปี นางยังห่างไกลจากอายุที่จะแต่งงานได้“ท่านพ่อไม่ได้ไปหางานทำหรือ? ” เฟิงเฟินไดพูดจี้ใจดำทันที เมื่อนางเห็นท่าทีที่ผิดปกติของเฟิงจินหยวน นางก็ยิ่งโกรธและอดไม่ ได้ที่จะสาปแช่ง “เป็นไปได้หรือไม่ที่ท่านพ่อยังคิดว่าท่านพ่อเป็น เสนาบดี ? ขุนนางขั้นหนึ่ง ? ท่านพ่อยังคงสนใจกับใบหน้าของท่าน พ่อ แต่ใบหน้าใดที่ท่านพ่อต้องใส่ใจ ? องค์ชายห้าที่ให้ความช่วย เหลือทางการเงินแก่ข้าเป็นเรื่องธรรมดา แต่แล้วท่านพ่อล่ะ ? แม่รอง และพี่สามต่างก็รู้ว่าพวกเขาต้องพึ่งพาร้านปักของตนเองเพื่อใช้ชีวิต อยู่ ในที่อยู่อาศัยทั้งหมดนี้ท่านพ่อเป็นคนเดียวที่ไม่มีรายได้ เป็นไป ได้หรือไม่ที่ท่านพ่อวางแผนที่จะทำเช่นนี้ต่อไป ? ”เฟิงจินหยวนตกตะลึงเขารู้ว่าสถานการณ์ของตัวเอง เฟิงเฟิน ไดก็ยิ่งจองหองมากขึ้นเรื่อย ๆ ในตอนแรกเขาคิดว่าเขาจะทนได้ แล้วก็ทำได้ท้ายที่สุดเขายังจำเป็นต้องพึ่งพาองค์ชายห้าเพื่อความ อยู่รอด อย่างไรก็ตามเขาไม่เคยคิดว่าเฟิงเฟินไดจะพูดแบบนี้ ในไม่ช้าสีหน้าของเขาก็แสดงให้เห็นถึงความละอายใจแต่เฟิงเฟินไดยังพูดไม่เสร็จนางกล่าวต่อ “ในความเป็นจริงถ้า ท่านพ่อต้องการหางานมันไม่ยาก ท่านพ่อไม่ได้มองหาใน
