วเพื่อรับนางนำนางไปที่ห้อง โถง หวงซวนให้บ่าวรับใช้นำชามา พวกเขาเท่านั้นที่ได้ยินเฟิงหยูเองถามเสี่ยวหยา “เจ้ารู้สึกประหลาดใจมากใช่หรือไม่เสี่ยวหยายิ้มอย่างสับสน”หลังจากได้รับประสบการณ์กับหลี่เฉิ งมาแล้วก็ไม่น่าแปลกใจเลย มันเป็นเพียงแค่ข้าม่เคยคิดว่าจะมีคน ที่จะสับสนกการรับรู้ตัวตนบุตรสาวของพวกเขยอง นอกจากนี้เมือ) องค์หญิงยืนอยู่ตรงหน้านางจริง ๆ แล้ว ไม่สามารถมอกความเต็ด ต่างได้” เสี่ยวหยาพูดขณะที่รู้สึกใบหน้าของตัวเอง เป็นไปได้หรือไม่ที่เราดูคล้ายกันมากเจ้าค่ะ”ในความเป็นจริงเฟิงหยูเองเคยถามคำถามนี้กับตัวเองมาก่อน เมื่อนางพบกับเสี่ยวหยาเป็นครั้งแรก นางสามารถสังเกตเห็นความ แตกต่างได้ง่ายมาก แต่ถ้าในสายตาของคนอื่น ๆ คนส่วนใหญ่คิดว่า พวกเขาเหมือนกันราวกับแกะเฟิงหยูเองไม่ได้ตอบคำถามของเสี่ยวหยานางเล่าให้เสี่ยวหยา ฟัง “ท่านแม่ของข้าเคยล้มป่วยที่รุนแรงมากครั้งหนึ่ง หลังจากนั้น ความคิดของนางก็สับสนเล็กน้อย เสี่ยวหยา ข้าอยากถามเจ้า เจ้า ต้องการใช้ชื่อของข้าและไปอยู่กับนางในบ้านหรือไม่ ? ”เสี่ยงหยาไม่ตอบกลับทันทีนางแค่มองเฟิงหยูเอง ใครจะรู้ว่า นางกำลังคิดอะไรอยู่เฟิงหยูเองกล่าวต่อ”ข้ารู้ว่าท่านพ่อและท่านแม่ของเจ้าทั้งสอง เสียชีวิตแล้ว และไม่มีทางที่ข้าจะให้การดูแลเพิ่มเติมใด ๆ แก่เจ้า ดู เหมือนว่าคำขอของข้าค่อนข้างเกรงใจ แต่เจ้าสามารถปฏิบัติต่อมัน ได้เหมือนข้าเป็นบุตรกตัญญูต่อท่านแม่ของข้า หา
