กเจ้ายอมรับ เงื่อนไขอื่น ๆ จะขึ้นอยู่กับเจ้า”เสี่ยวหยายิ้มอย่างขมขื่น”มันอย่างที่เจ้าพูด ท่านพ่อท่านแม่ของ ข้าจากไปแล้ว ข้าจะสามารถมีเงื่อนไขอะไรได้ ข้าเห็นว่าท่านฮูหยิน เหยาก็ดูอ่อนโยนมาก ข้ารู้สึกราวกับนางเป็นท่านแม่ของข้าเอง !หากองค์หญิงรู้สึกไม่สบายใจ เพียงส่งข้าไปที่บ้าน ข้าไม่สามารถทำอะไรได้อีก แต่ข้าสามารถดูแลท่านฮูหยินเหยาและพูดคุยกับนางได้ ข้า…” นางหยุดสักครู่แล้วก็นึกถึงบางอย่าง อย่างไรก็ตามมันก็ยากที่ จะนำขึ้นมา และนางก็ลังเลด้วยตัวเองเฟิงหยูเองเห็นความลังเลและไม่รีบถามนางนั่งอยู่ที่นั่นอย่าง เงียบ ๆระหว่างรอให้เสี่ยวหยาพูดด้วยตัวเอง การหยุดชั่วคราวนี้ใช้ เวลาสักพักหนึ่งถ้วยชาก่อนที่เสี่ยวหยาจะถามว่า “ข้าเห็นว่าพวกเจ้าทุกคนมีองครักษ์เงาอยู่ข้างกาย ที่อยู่นั้นควรมีคนปกป้องด้วยใช่หรือเฟิงหยูเองพยักหน้า”ใช่”วังซวนยังกล่าวเพิ่มเติม”ที่พักแห่งนั้นจัดโดยนายท่านผู้เฒ่า นอกจากบ่าวรับใช้ที่ทำงานที่นั่นแล้วยังมีทหารของจักรพรรดิอีก หลายนายที่องค์หญิงส่งไป สามารถมั่นใจได้ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น”เสี่ยวหยาได้ยินสิ่งนี้และลังเลอีกครั้ง .อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองสามารถทำความเข้าใจได้เล็กน้อย โดยใช้ความคิดริเริ่มที่จะถามว่า”บางทีการปป้องที่เจ้าต้องกทรไม่ ได้มาจากทหารทั่วไปใช่หรือไม่ ? ”เสี่ยวหยาตกใจและภูมือของนางเข้าด้วยกันหลังจากนั้นไม่นาน นางก็กล่าวว่า “ใช่” นางพูดกับเฟิงหยูเอง “คนที่หายชี
