วิตข้านอกเมืองกวนโจวข้าต้องการการปกป้องจากเขา”“ไม่ได้! ” บางคนก็ตะโกนออกมาทันใด บุคคลนั้นคือหวงซวน นางรู้ว่าคนที่ช่วยเสี่ยวหยาในวันนั้นคือบานซู ตอนนี้นางได้ยินว่า เสี่ยวหยาขอตัวบานซู นางก็โกรธทันที “นั่นเป็นองครักษ์เงาที่องค์ชายเก้าจัดให้คุณหนู นอกจากนางแล้ว เขาไม่สนใจชีวิตของคนอื่น”เสียวหยาเป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่อ่อนแอนางจะทนเสียง ตะโกนที่ดังและก้าวร้าวของหวงซวนได้อย่างไร ในเรื่องที่เกี่ยวกับ บานซู นางไม่มีความหวังมากในการเริ่มต้น ตอนนี้นางได้ยินหวงซวน พูดอย่างนี้ นางไม่แปลกใจเลย นางกล่าวอย่างรวดเร็วว่า “ถ้าไม่ได้ ก็ลืมไปเสีย ทุกอย่างปกติดี ข้า ข้าแค่พูดเพื่อไว้เฉย ๆ ” จากนั้นนาง มองไปที่เฟิงหยูเอง“ข้าจะยังคงไปกับท่านฮูหยินเหยา นอกจากนี้ท่านแม่ของข้าเคยพูดในเวลานั้นว่าเจ้าเป็นผู้มีพระคุณต่อครอบครัวของเรา ไม่ว่าเมื่อไรพระคุณนี้จะต้องได้รับการทดแทน” นางยืนขึ้น และคำนับต่อเฟิงหยูเอง นางไม่ได้พูดอะไรอีกก่อนที่จะจากไปอย่าง เศร้าใจเมื่อเห็นการจากไปของนางหวงซวนรีบวิ่งไปที่เฟิงหยูเองอย่าง รวดเร็วและพูดซ้ำ ๆ ว่า “คุณหนูส่งบานซูไปที่นั้นไม่ได้เจ้าค่ะ เราให้ บานซูอยู่ทางนี้ หากมีอุบัติเหตุบางอย่างเกิดขึ้น เราจะทำอย่างไร แม้ว่าคฤหาสน์นี้จะไม่ขาดแคลนองครักษ์เงา แต่พวกเขาไม่สามารถ เปรียบเทียบกับคนที่เราคุ้นเคย คุณหนูคิดเหมือนกันใช่หรือไม่เจ้าคะ ? ”เฟิงหยูเองและวังซวนยิ้มขณะมองหวงซวนทั้งค
