นผู้อำนวยการสวี่บ้างไหม?”
ได้ยินเสิ่นเลอเล่อพูด หานชิงอวี่ ก็ได้แต่ยิ้มบาง ๆ แล้วหันไปถามทุกคน
“ไม่เห็นเลยค่ะ…”
“ไม่รู้เหมือนกัน พอดีฉันมัวแต่ช่วยหมอหานผ่าตัดอยู่ ไม่ทันได้สังเกตว่าเขาไปตอนไหน”
“…”
พยาบาลหลายคนได้ยินที่หานชิงอวี่พูด ต่างก็บอกว่าไม่ได้สังเกตว่าเขาไปตอนไหน
“โอเค ขอบคุณทุกคนที่ทำงานหนักนะครับ”
หานชิงอวี่ได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่โบกมือให้ทุกคนแล้วเดินจากไป
ส่วนพยาบาลที่เหลือ หลังจากที่ช่วยกันดูแลคนเจ็บเรียบร้อยแล้ว
ในยามว่าง พวกเธอก็นำเรื่องที่สวี่คุนและหานชิงอวี่ปะทะกันตั้งแต่เช้ามาพูดคุยกันอย่างลับ ๆ
เรื่องราวแพร่กระจายไปทั่วโรงพยาบาลราวกับพายุ
ทำให้สวี่คุนที่เพิ่งกลับมา รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าไปหลายสิบที ใบหน้าร้อนผ่าวไปจนถึงบ่าย
ในท้ายที่สุด เขาก็ได้แต่นั่งหิวโซอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง ไม่แม้แต่จะกล้าออกไปไหน
“หานชิงอวี่!”
“ไอ้เด็กเวร! อยากเห็นฉันขายหน้าล่ะสิ! คอยดูเถอะ!”
สวี่คุนกัดฟันกรอดภายในห้องทำงานของตัวเอง
และต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้
หานชิงอวี่อยู่ที่โรงพยาบาลทั้งวันโดยไม่มีอะไรทำ
ตอนนี้เรื่องต่าง ๆ ก็ได้รับการแก้ไขแล้ว และเขาก็ได้อยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ต่อไป สิ่งเดียวที่ทำให้เขาปวดหัวอยู่บ้างก็คือ งานเลี้ยงตอนเย็น
บ่อยครั้งที่คนเรามักจะกลัวอะไร สิ่งนั้นก็มักจะมาถึงเร็วขึ้น
หานชิงอวี่แทบไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปอย่างไร รู้ตัวอีกทีก็ถึงเวลาเลิกงานในช่ว
