“ผมไม่ไปได้ไหม?” พอหานชิงอวี่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกหมดสนุก
ถ้าไปก็ต้องเข้าสังคมอีก ทั้งที่ตัวเองก็ไม่รู้จักใคร จะไปทำไมกัน?
“คุณชายครับ ถ้าคุณไม่ไป ผมก็ลำบากใจแย่… มันไม่ได้มีอะไรมากหรอกครับ แค่ไปรู้จักคนเพิ่มอีกสักหน่อย” หวงปินพูดประโยคนั้นออกมาพร้อมกับความคิดคำนึงต่าง ๆ นานา
ทั้งข่มขู่ ทั้งล่อใจ
ทำให้หานชิงอวี่ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ไม่ไปก็จะทำให้หวงปินถูกลงโทษ แต่ถ้าไป… ก็ขัดกับหลักการของตัวเอง
“คุณชายครับ งั้นตกลงตามนี้นะครับ เดี๋ยวถึงเวลาผมจะให้คนไปรับครับ”
หวงปินเห็นหานชิงอวี่กำลังลังเล จึงตัดสินใจแทนเขา
“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวผมจะหาวิธีไปเอง! เอาโทรศัพท์มือถือของคุณมาสิ”
หานชิงอวี่ส่ายหน้า หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเพิ่มหวงปินเป็นเพื่อนในวีแชต
หลังจากนั้น หวงปินก็ส่งข้อมูลให้หานชิงอวี่
“คุณชาย บริษัทผมยังมีธุระ ผมคงต้องขอตัวก่อน ไว้เจอกันนะครับ!”
หวงปินบอกลาหานชิงอวี่เสร็จ ก็โค้งตัวให้เขาก่อนจะเดินไปที่ประตู
“ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ”
หานชิงอวี่ลุกขึ้นมาส่ง ก่อนจะเอ่ยกำชับอีกครั้ง
“ขอบคุณครับ! นอนพักผ่อนเร็ว ๆ นะครับ!”
หวงปินโบกมือลาหานชิงอวี่ จากนั้นก็เดินเข้าไปในลิฟต์ที่ขึ้นมารับแล้วจากไป
หลังจากส่งหวงปินกลับไปแล้ว หานชิงอวี่ก็เดินกลับมานั่งบนโซฟา เอนหลังพิงพนักอย่างผ่อนคลายพลางถอนหายใจออกมา
ดูเหมือนว่าครั้งนี้เขาคงจะถูกพ่อแม่วางแผนอะไรบางอย่างเข้าแล้ว
แต่เอาเ
