ถอะ อย่างน้อยเขาก็ยังเป็นนายน้อยผู้ไม่ต้องลงมือทำอะไรเอง มีหวงปินคอยจัดการทุกอย่าง ปัญหาอะไรก็แค่โยนให้เจ้าตัวก็พอ
คิดได้ดังนั้น หานชิงอวี่ก็ลุกไปที่ห้องน้ำ
เขาอาบน้ำอุ่นอย่างสบายใจ สุดท้ายก็กลับมานอนหลับบนเตียงของตัวเองอย่างมีความสุข
สำหรับเรื่องที่ถูกพ่อแม่วางแผน เขาก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากนัก
เขาแค่ไม่อยากสืบทอดกิจการของที่บ้าน แต่ก็ไม่ได้เกลียดชังอะไร
ช่วยดูแลสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร
คืนนั้น หานชิงอวี่นอนหลับฝันดี
เช้าวันรุ่งขึ้น แพทย์หนุ่มนอนหลับลึกจนตื่นสาย
เมื่อเขาตื่นขึ้นมา หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ เขาก็รีบตรงไปโรงพยาบาลทันที
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เพิ่งจะตอกบัตรเสร็จ เขาก็เห็นคนจากแผนกฉุกเฉินกำลังเข็นเตียงคนไข้ตรงทางเดิน วิ่งตรงมาอย่างรีบร้อน
บังเอิญหานชิงอวี่เห็นเข้า เขาจึงนิ่งดูดายไม่ได้
เขารีบวิ่งตามเตียงคนไข้ไป แล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“คุณหมอหาน คนเจ็บโดนรถชนค่ะ! อาการสาหัสมาก”
พยาบาลคนหนึ่งมือเปื้อนเลือด รีบตอบคำถามของเขา
หานชิงอวี่ มองไปที่คนเจ็บ
ตอนนี้ คนเจ็บอาเจียนเป็นเลือด และเอาท้ายทอยกระแทกกับหมอนที่อยู่ใต้ศีรษะตลอดเวลา สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
เมื่อหานชิงอวี่เห็นดังนั้น เขาก็ไม่สนใจอะไรแล้ว
เขาใช้ศาสตร์การตรวจวินิจฉัยของตัวเอง ตรวจอาการของผู้บาดเจ็บ
เพียงชั่วครู่เดียว เขาก็รู้ถึงอาการของเขาได้อย่างแน่ชัด
ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล แต่บาดแผลที่หนักหนาสาหัสที
