ฮั่วหัวฉวีมองดูหัวเฉียวจากไป ภายในใจเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอัดแน่นจนแทบระเบิด
“หัวหน้า ไอ้เด็กนั่นมันเกินไปแล้ว พวกเราต้องสั่งสอนมันให้หลาบจำนะครับ!”
ลูกน้องคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ พูดด้วยความโกรธ
“พวกแกหายหัวไปไหนกันมา”
ฮั่วหัวฉวีมองไปทางลูกน้องอีกกลุ่มหนึ่ง ยกขาขึ้นเตะคนละที “ไอ้พวกงี่เง่า รอจนพวกมันไปแล้วถึงจะโผล่หัวมา!”
ลูกน้องทั้งกลุ่มโดนเขาเตะไปคนละทีโดยไม่ทันตั้งตัว ทว่าก็ได้แต่กล้ำกลืนความโกรธไว้
“แค้นนี้ต้องชำระ คอยดูเถอะ!”
ฮั่วหัวฉวีกัดฟันแน่น จ้องมองไปยังทั้งสองคนที่จากไปด้วยความโกรธ
…
หลังจากจัดการเรื่องยุ่งยากเสร็จแล้ว หานชิงอวี่ก็กลับบ้านทันที
เขาเพิ่งจะก้าวเข้ามาในบ้าน ก็เห็นว่าแม่นั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชากับพ่อ กำลังปรึกษาอะไรบางอย่างกันอยู่
“ลูกชาย กลับมาแล้วเหรอ!”
อวี๋ฟางเห็นหานชิงอวี่เข้ามา ก็รีบลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเพื่อจะถอดเสื้อคลุมให้ ท่าทางราวกับแม่ผู้แสนดี
“ขอบคุณครับแม่”
หานชิงอวี่ยิ้มและกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ
“ลูกกลับมาได้ถูกเวลาพอดี! พวกเรากำลังมีเรื่องจะคุยกับลูก”
เมื่อหานชิงอวี่เดินมาถึง หานเหวินซานก็ผายมือเชิญเขานั่งลงก่อน
หานชิงอวี่เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของพ่อ เขาก็รู้สึกใจหาย รีบหาข้ออ้างทันที “แม่ครับ ผมนึกขึ้นได้ว่าที่โรงพยาบาลยังมีเคสผ่าตัดสำคัญรออยู่ ผมไปก่อนนะครับ”
“ถ้าลูกกล้าก้าวขาออกจากบ้านหลังนี้ไปล่ะก็ ลูกก็ไม่ต้องใช้นามสกุลหานอีก!”
หานเหวินซานเห็นห
