“ไปกันเถอะ ไปเล่นละครกับพวกเรากันสักหน่อย” หานชิงอวี่โบกมือเรียกเจียงหลานหยวนที่หน้าประตูให้ตามไป
“ได้ค่ะ พอดีพี่ชายฉันก็หลับแล้วด้วย” เจียงหลานหยวนได้ยินที่หานชิงอวี่พูดก็พยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะรีบตามไป
“ในซองยานี่ มียาพิษที่ทำให้คันจนทนไม่ไหวอยู่”
“เดี๋ยวเธอไปที่โรงแรมแล้วหาโอกาสใส่ยาให้ฮั่วหัวฉวี ไม่กลัวไปนะ พวกเราจะปกป้องเธอเอง”
หานชิงอวี่พูดพลางส่งซองยาที่หัวเฉียวให้เขามามอบให้กับเจียงหลานหยวน
เจียงหลานหยวนเห็นดังนั้นก็รับมาโดยไม่ลังเล
ใบหน้าอันงดงามเผยให้เห็นถึงความรู้สึกที่สับสน
“หลานหลาน เธออย่ากังวลไปเลย พวกเราดูแลเธออยู่แล้ว ถ้าจำเป็น พวกเราจะจัดการไอ้บ้านั่นเอง หน้าที่ของเธอมีอย่างเดียวคือ ทำยังไงก็ได้ให้ไอ้หมอนั่นกินยาเข้าไป”
หานชิงอวี่เห็นท่าทางของเจียงหลานหยวน จึงเดินเข้ามาปลอบ
…
“เอาล่ะ อย่าชักช้าเลย เรามาถึงแล้ว” หัวเฉียวซึ่งทำหน้าที่ขับรถเอ่ยขึ้น
ผ่านไปสิบนาที เขาก็จอดรถที่หน้าโรงแรมที่ฮั่วหัวฉวีนัดหมายไว้
“ที่นี่ใช่ไหม?” หัวเฉียวหันไปถามทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“ใช่ ที่นี่แหละ” เจียงหลานหยวน ตอบรับอย่างรวดเร็ว
“งั้นไปกันเถอะ คราวนี้ต้องสั่งสอนหมอนั่นสักหน่อยแล้ว”
หานชิงอวี่พูดจบก็เปิดประตูรถ
หลังจากทั้งสองลงจากรถแล้ว ก็รอให้หัวเฉียวจอดรถเสร็จ ทั้งสามคนก็พาบอดี้การ์ดของหัวเฉียวราวสองถึงสามคน มุ่งหน้าไปยังห้องที่ฮั่วหัวฉวีบอกไว้
ตอนที่พวกเขาขึ้นลิฟต์มาถึงหน้าป
