ระตู หานชิงอวี่ก็ให้กำลังใจเธออีกครั้ง
“ทำตัวตามสบาย อย่าประหม่า พวกเราอยู่ข้างนอกนี่แหละ”
“ตกลง งั้นฉันเข้าไปแล้วนะ” เจียงหลานหยวนตอบรับ แล้วก็เงยหน้ายืดอกเดินเข้าไปในห้อง
“นี่เครื่องดักฟัง เธอเอาติดตัวไปด้วย ถ้าพวกเราได้ยินเสียงผิดปกติก็จะรีบเข้าไปทันที” หานชิงอวี่พูดพลางยื่นสิ่งนั้นให้เจียงหลานหยวน
เจียงหลานหยวนมองทั้งสองคน พอใส่เครื่องดักฟังเรียบร้อยแล้ว ก็ตรงเข้าไปในห้องทันที
เธอค่อย ๆ เคาะประตูเบา ๆ จากนั้นพบว่าประตูไม่ได้ปิดสนิท
“เข้ามาสิ”
เสียงของฮั่วหัวฉวีดังเล็ดลอดออกมา
เจียงหลานหยวนเหลือบมองหานชิงอวี่อีกครั้ง จากนั้นจึงผลักประตูเข้าไป
“มานี่สิ นั่งลงก่อน”
ฮั่วหัวฉวีมองเธอก่อนจะพูดต่อว่า “รู้จักสถานการณ์ ย่อมเป็นวีรบุรุษ อยู่กับฉันมีอะไรไม่ดี พี่ชายเธอมันโง่จริง ๆ เป็นพี่เมียฉัน ฉันจะเอาเปรียบเขาได้ยังไง”
“คะ… ค่ะ… คุณชายฮั่ว”
เจียงหลานหยวน ได้ยินที่ฮั่วหัวฉวีพูด ก็รีบตอบรับทันที
“ฉันขอไปอาบน้ำก่อนนะ รอฉันแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวฉันจะรีบมาเลย ที่รัก”
ฮั่วหัวฉวีกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ในสายตาของเขา เจียงหลานหยวนเหมือนตกเป็นของเขาเรียบร้อยแล้ว
หลังจากพูดจบ เขาก็เดินเข้าห้องน้ำไป
เจียงหลานหยวนมองประตูห้องน้ำที่ถูกเขาปิดลง เธอเดินไปที่โต๊ะน้ำชา มองกาต้มน้ำร้อน จากนั้นก็เปิดซองยา เทยาข้างในลงไปจนหมด
หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ หน้าผากของเจียงหลานหยวนก็มีเหงื่อผุดออกมา
ผ่านไปสิบกว่านาที
