ในใจของสวี่คุนเต็มไปด้วยความชื่นชม แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกซับซ้อนมากขึ้น
เขาเหลือบมองไปที่เสิ่นเล่อเล่อที่อยู่ข้าง ๆ แล้วขมวดคิ้วถามว่า “เด็กคนนี้เป็นใคร?”
“ผู้อำนวยการสวี่ ช่วงที่คุณไปดูงานคงยังไม่เคยเจอเด็กคนนี้สินะ เขาเป็นแพทย์ที่มาจากโรงพยาบาลประจำเขต เคยผ่าตัดมาแล้วสองเคส…” เสิ่นเล่อเล่อ อธิบายให้สวี่คุนฟังขณะที่เธอกำลังสังเกตการผ่าตัดของหานชิงอวี่
“ฉันว่าแล้วทำไมถึงได้บ้าบิ่นขนาดนี้ ที่แท้ก็มีฝีมือนี่เอง เด็กคนนี้กำลังจะชนะแล้ว”
สวี่คุนแค่นเสียงเย็นชา เห็นว่าหานชิงอวี่เริ่มเย็บแผลแล้ว เขาจึงปรายตามองแล้วหันหลังเดินจากไป
“เสร็จแล้ว”
หลังจากที่เย็บแผลให้คนไข้เสร็จแล้ว หานชิงอวี่ก็ถอนหายใจยาวแล้วกำชับว่า “ให้พยาบาลคอยดูแลเขาด้วย ถ้าเขามีอาการปวดหัว คลื่นไส้ อาเจียน ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด”
“ได้ค่ะ หมอหาน! ขอบคุณมากนะคะ”
พยาบาลสาวผู้ช่วยได้ยินหานชิงอวี่พูด ก็ปรากฏสีหน้าเคารพนับถือบนใบหน้าอันงดงาม
หลายคนก็รับรู้เรื่องที่เขาเพิ่งพนันกับสวี่คุน
หานชิงอวี่พยักหน้า พบว่าตอนนี้เหลือเพียงเสิ่นเลอเล่อ ส่วนสวี่คุนหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้
เสียใจแล้วล่ะสิ?
ฮ่า ฮ่า!
หานชิงอวี่เห็นสวี่คุนจากไปด้วยท่าทีหงุดหงิดเช่นนั้นก็ได้แต่แค่นหัวเยาะในใจ
“หมอหาน ฝีมือการแพทย์ของคุณเก่งกาจขึ้นเรื่อย ๆ น่านับถือจริง ๆ”
ใบหน้างดงามของเสิ่นเลอเล่อเผยสีหน้าซับซ้อนออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากชม หานชิงอวี่
“พวกเธอเห็
