งพวกนางได้ยินเสียงจางหยวนพูดกับฮ่องเต้ทันที “พระ ชายาหยุนอาจหนีออกจากตำหนักศศิเหมันต์เพราะไฟ ลองคิดดูสิว่า มันจะต้องเป็นความหมายของพระสนมทั้งสองที่บอกว่านางไม่ได้อยู่ ในพระราชวังทันใดนั้นฮ่องเต้ก็เห็นแสงสว่าง “ใช่ นางไม่ได้อยู่ในตำหนักศศิ เหมันต์ไม่เป็นไร เมื่อไฟไหม้ใครจะไม่หนีไป ? เบี้ยนเปี้ยนไม่ใช่คน โง่ อะไรที่ทำให้เจ้ายังคงยืนอยู่ท่ามกลางความสับสน?” ด้วยไฟของ ตำหนักศศิเหมันต์เกือบจะดับแล้ว ควันหนาก็ถูกระงับด้วยถังน้ำ ฮ่องเต้ชี้นำทหารของฮ่องเต้ที่จ้องมองอย่างว่างเปล่า “รีบไปค้นหา รอบ ๆ ส่วนที่เหลือของพระราชวัง หลังจากพบนางแล้วให้นำตัวพราชายาหยุนมาทันที!”พระสนมของฮ่องเต้ก็ปฏิบัติตามและจากไปจางหยามเช็ดเหงื่อ ออกจากหน้าผากของเขา เขาก็รู้สึกหดหูใจเช่นกัน ตอนนี้เขาแค่ ต้องการถ่วงเวลาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อเราไม่สามารถหยุด ได้อีกต่อไปแล้ว เขาก็ได้แต่ยอมรับชะตากรรมของเขา เมื่อถึงเวลา นั้นเขาจะใช้ความตายเพื่อยับยั้งอีกฝ่าย เขาไม่เชื่อว่าฮ่องเต้จะ สามารถเห็นเขาตายต่อหน้าเขาได้ เขายังคงต้องสารออกไปจากพระราชวังเพื่อค้นหาพวกทหารยามของพระราชวังเพราะนี่เป็นคำสั่งของฮ่องเต้ พวกเขาจึงเคลื่อนไหวเร็วมาก หนึ่งชั่วยามต่อมาทุกคนกลับไปที่ทาง เข้าของตำหนักศศิเหมันต์ เป็นอีกครั้งที่รองหัวหน้าของทหารองครักษ์รายงานถึงฮ่องเต้ “ฝ่าบาท เราได้ค้นหาทั่วพระราชวังแล้วขอรับ แต่ก็ไม่พบพราชายาหยุนพะยะค่ะ”
