“หญิงสาวพูดด้วยความยากลำบาก “แต่นายท่าน ถ้าเรื่อง นี้แพร่ออกไป. คุณหนูจะไม่อับอายหรือเจ้าคะ !”หลู่ซ่งได้ยินเรื่องนี้และรู้สึกถึงหัวใจของเขาขยับจากนั้นเขาก็ มองหลู่เหยา แต่เขาเห็นว่าบ่าวรับใช้สวมเสื้อให้นางแล้ว มีรอยแดงที่ คอของนางแต่ไม่รุนแรงมาก หากมองไม่ถี่ถ้วนก็จะไม่เห็น แต่ตาของ เหวยเหอยังคงมองเห็นเหยาชู เขาตอบโต้ทันที และหันไปถามเหยาซู “หลานชายเจ้าเห็นอะไรหรือไม่ ? ”เหยาซูตอบอย่างจริงใจ”ท่านลุงหลู่ไม่ต้องกังวลขอวบ คนที่มี ศักดิ์ศรีจะไม่พูดคำโกหกและพวกเขาจะรับผิดชอบ เหยาเอ่อเป็นคู่ หมั้นของข้าแล้ว การที่ข้าได้เห็นในวันนี้ถือได้ว่าเป็นโชคชะตา” เข้า หันกลับมาเล็กน้อย และพูดกับหลู่เหยาว่า “เหยาเอ่อ ข้าอาจไม่ 4 สามารถให้บางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่แก่เจ้าเป็นของหมั้นซึ่งรวงศ์ สามารถทำได้ ข้าไม่สามารถจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่เหมือนกับองค์ชาย แต่เหยาเอ่อ ข้าสาบานในนามของตระกูลเหยาของข้าว่า งานแต่งงานของเจ้าจะไม่เลวร้าย ทุกคนในวันแต่งงานไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าข้าต้องรับผิดชอบต่อการกระทำ ในวันนี้ แต่การที่ข้าจะแต่งงานกับเจ้าเป็นสิ่งที่ข้าต้องการ ไม่ใช่ เพียงเพราะมันเหมาะสม ข้าหวังว่าเจ้าจะแต่งงานกับข้าด้วยความ เต็มใจและเจ้าจะเป็นผู้หญิงที่งดงาม เช่นเมื่อเราพบกันครั้งแรก ไม่ ต้องกังวลข้าได้ไปพูดกับลูกพี่ลูกน้องจากตระกูลเฟิงแล้ว นางจะไม่ คัดค้านการแต่งงานของเรา เหยาเอ่อจงม
