พระสนมหยวนชูซึ่งพึ่งตัดสินใจยอมแพ้ในเรื่องนี้ทันใดนั้น ความสนใจของนางก็ถูกล่อลวงความสนใจโดยหรงเจิ้น มันคงดีถ้า แค่ฟัง นางถามหรงเจิ้ง “เกิดอะไรขึ้น ? ”หยู่ซูปิดประตูอย่างรวดเร็วก่อนที่หรงเจิ้งกล่าวว่า”ฮ่องเต้และ ขันที่จางหยวนไปที่ตำหนักศศิเหมันต์ ทั้งสองสร้างเกิดเสียงอึกทึก ครึกโครมอย่างมากขอรับ”พระสนมหยวนชูขมวดคิ้ว”การเคลื่อนไหวแบบไหนกันนะ ? นี่ ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นบ่อยหรือ ? ”หรงเจิ้นส่ายหัว”ครั้งนี้แตกต่าง เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้ไปด้วย ความโกรธขณะที่เดินฝ่าบาทดูโกรธมาก แม้จะพูดว่าพราชายาหยุ นกล้าออกจากพระราชวังได้อย่างไร ควรเป็นโทษประหารชีวิต”“หืม?” พระสนมหยวนชูตกใจ “ฮ่องเต้ทรงทราบหรือ ? “จาก นั้นนางก็นึกถึงฮองเฮาและเย้ยหยันตัวเอง “หญิงชราผู้นั้น นางยัง แสร้งสงบเพื่อต่อหน้าองค์หญิงจีอัน ใครจะรู้ว่าในพริบตานางก็ไป บอกฝ่าบาท” นางลุกขึ้นยืน “ไปดูกันเถิด”หยู่ซ่และหรงเจิ้งทั้งคู่ย้ายไปหยุดนางหยู่ซ่กล่าวว่า “พระสนม อย่าไปเจ้าค่ะ! ท่านลืมสิ่งที่เกิดขึ้นกับพระสนมหลี่หรือไม่เจ้าคะ ? ”พระสนมหยวนชูก็หยุดอยู่ในเส้นทางของนางทันทีที่ความทรง จำของพระราชวังฮ่องเต้ที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่นก็โผล่ออกมาอีกครั้งนางจำไม่ได้ว่าปีไหนนางเฟิงรู้ว่าฮ่องเต้ไปที่ตำหนักศศิเหมันต์ เพื่อทำให้เกิดเสียงอึกทึก พระราชวังแห่งนี้มีพระสนมหลี่ระดับสูงที่ ต้องการชมความมีชีวิตชีวา และเดินเข้าไป ด้วยเหตุนี้ฮ่องเต้จึงไม่ สามารถเอา
