วังฟำงอี้ออกมำส่งนำงด้วยตัวเอง ในขณะที่เดินนำงถำมเฟิงหยูเองอย่ำงเงียบ ๆ “องค์หญิงค่อนข้ำงคลุมเครือเล็กน้อย และข้ำต้องกำรถำมอีกครั้ง ไม่มีอะไรผิดปกติกับยำของฮองเฮำใช่หรือไม่เจ้ำคะ ? ”ฟำงอี้ดูแลฮองเฮำมำกว่ำ20 ปี นำงคิดอย่ำงถี่ถ้วน เรื่องของยำท ำให้นำงมีควำมรู้สึกเล็กน้อยเฟิงหยูเองได้ยินค ำถำมและไม่ได้ปิดบัง“ในควำมเป็นจริงสิ่งที่ข้ำพูดไม่คลุมเครือเกินไป เป็นกรณีที่หมอหลวงไม่ได้ใช้ยำมำกพอ”ฟำงอี้สำมำรถรู้ควำมหมำยที่แท้จริง“เพียงเล็กน้อยเท่ำนั้น”นำงตอบว่ำ“นอกจำกควำมขมแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย”“เฮ้อ! ” ฟำงอี้หำยใจเข้ำอย่ำงรวดเร็ว ค ำพูดเหล่ำนี้ท ำให้เห็นได้ชัดว่ำไม่ใช่อำกำรเจ็บป่วยของฮองเฮำไม่ดีขึ้นด้วยควำมช่วยเหลือของยำ แต่กลับกลำยเป็นว่ำนำงไม่ได้ทำนยำเลย นำงใช้เวลำหลำยเดือนในกำรดื่มยำหม้อ นำงโกรธมำก “ใครกันที่กล้ำท ำเช่นนี้ ? ผู้คนในส ำนักแพทย์หลวงเริ่มเบื่อชีวิตหรือไม่ ? ”เฟิงหยูเองลดเสียงของนำงลงและกล่ำวว่ำ “ต้นก ำเนิดของสิ่งนี้อำจไม่เกี่ยวข้องกับส ำนักแพทย์หลวง ท่ำนป้ำอย่ำเสียงดัง หำกท่ำนไม่สำมำรถตรวจสอบเรื่องนี้ได้อย่ำงเปิดเผย ท่ำนป้ำต้องป้องกันอย่ำงลับๆ นี่เป็นเหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนักในพระรำชวังหรือ ? ”ฟำงอี้พยักหน้ำและกล่ำวอย่ำงเคำรพ“ขอบคุณองค์หญิงส ำหรับค ำแนะน ำ ข้ำจะรำยงำนเกี่ยวกับค ำแนะน ำนี้ต่อฮองเฮำ ต ำหนักจิงซีของเรำจะจดจ ำมันไว้เจ้ำค่ะ”เฟิงหยูเองยิ้มและไม่พูดอะไรอีก
