ี้ผนังมีหูเจ้ำค่ะ”พระสนมหยวนชูก็รู้ว่ำพราชำยำหยุนเป็นเรื่องต้องห้ำมในพระรำชวังหลังจำกพูดพึมพ ำ นำงก็ปิดปำก นำงเพิ่งคิดเกี่ยวกับองค์ชำยแปดที่หยู่ซู่เพิ่งพูดถึง และไม่สำมำรถช่วยได้ แต่เริ่มกังวล “จริง ๆแล้วบรรดำองค์ชำยแต่งงำนกันช้ำมำก มันเกือบจะกลำยเป็นเหมือนค ำสำปของปีศำจ องค์ชำยแปดอำยุ 23 ปีในปีนี้และเขำยังไม่ได้พูดเกี่ยวกับกำรแต่งงำนเลย เขำอยู่ห่ำงไกลและไม่กลับมำ เขำท ำให้ข้ำรู้สึกเป็นกังวลจริง ๆ ”“พระสนมอย่ำคิดมำกเลยเจ้ำค่ะองค์ชำยแปดก ำลังแบ่งเบำภำระของฮ่องเต้ ส ำหรับบุตรที่จะประจ ำกำรเป็นสิ่งที่ดี นอกจำกนี้ยังมีกำรกล่ำวว่ำพระองค์สำมำรถกลับไปที่เมืองหลวงในปีใหม่นี้เจ้ำค่ะ”เมื่อได้ยินว่ำบุตรชำยของนำงจะกลับมำในที่สุดอำรมณ์ของพระสนมหยวนชูก็ดีขึ้นในที่สุด ในเวลำนี้ขันทีคนหนึ่งได้เข้ำมำ ก้ำวของเขำค่อนข้ำงเร่งด่วน และเกือบจะสะดุดเมื่อก้ำวข้ำมธรณีประตูหยู่ซู่ขมวดคิ้วและกล่ำวว่ำ “หรงเจิ้ง ท ำไมเจ้ำถึงมีแต่แย่ลงเรื่อยๆ ?”ชื่อของขันทีคือหรงเจิ้นในตอนนี้เขำมำถึงต่อหน้ำนำงสนมหยวนชูและโค้งค ำนับโดยด่วนพลำงเอ่ยว่ำ “พระสนม ข้ำได้ยินเรื่องส ำคัญบำงอย่ำงมำขอรับ”พระสนมหยวนชูมองหรงเจิ้งสักครู่แล้วโบกมือให้หยู่ซู่หยูซู่เข้ำใจทันทีว่ำนำงตั้งใจอะไร และรีบไปที่ประตูเพื่อมองรอบ ๆ จำกนั้นนำงก็ปิดประตูให้แน่นเมื่อนำงกลับมำนำงได้ยินหรงเจิ้นพูดกับนำงสนมหยวนชู “ข้ำได้ยินข่ำวแปลก ๆ ที่เกี่ยวข้องกับต ำหนักศศิเ
