มำรถไปหำฮองเฮำเพื่อขอควำมช่วยเหลือเรื่องนี้เท่ำนั้นวังซวนช่วยนำงสวมใส่เสื้อผ้ำขณะที่กล่ำวว่ำ“ฮองเฮำมีน ้ำใจและปฏิบัติต่อคุณหนูเป็นอย่ำงดี เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว กำรยืมตัวช่ำงฝีมือเป่ยนั้นเป็นเรื่องง่ำยเจ้ำค่ะ”เฟิงหยูเองไม่ได้พูดอะไรนำงไม่รู้สึกว่ำเรื่องนี้จะเป็นเรื่องง่ำยช่ำงฝีมือเป่ยอยู่ในพระรำชวังเป็นเวลำเกือบหนึ่งปีโดยไม่ออกมำจะต้องมีคนขัดขวำงสิ่งต่ำง ๆ แต่นำงไม่รู้ว่ำใครก ำลังท ำอยู่ ฮองเฮำก็ไม่สบำยเช่นกัน ใครจะรู้ว่ำใครได้รับงำนนี้จำกฮองเฮำเมื่อนำงออกจำกคฤหำสน์บ่ำวรับใช้ที่ประตูบอกนำงว่ำฉิงหยูได้พำองค์ชำยเหลียนไปหำที่พัก เฟิงหยูเองคิดกับตัวเองว่ำนำงแค่หวังว่ำองค์ชำยเหลียนจะสำมำรถหำที่อยู่ได้อย่ำงรวดเร็ว นำงไม่ชอบกำรมีชีวิตชีวำมำกเกินไปในคฤหำสน์ขององค์หญิงแห่งนี้นำงนั่งรถม้ำของนำงและน ำจิตใต้ส ำนึกเข้ำมำในมิติของนำงมันเต็มไปด้วยหลอดทดลองที่เหยำเซียนก ำลังทดลองอยู่ เป่ยฟูหรงยังคงนอนอยู่ในห้อง ในขณะที่เหยำเซียนยังคงท ำงำนอย่ำงวุ่นวำยในห้องผ่ำตัดเมื่อคืนที่แล้วเหยำเซียนออกมำพร้อมที่จะบอกกับเฟิงหยูเองว่ำเขำจะทดลองเกี่ยวกับแบคทีเรียที่ท ำหน้ำที่ตรงกันข้ำมเมื่อถึงเวลำเขำจะฉีดให้นำง หำกไม่มีอะไรที่ไม่คำดคิดเกิดขึ้น ส ำหรับฟู่โหร่ง นำงสำมำรถน ำตัวออกจำกมิติคืนนี้ และวำงไว้ในห้องเก็บยำเพื่อพักผ่อนกำรเดินทำงด ำเนินต่อไปโดยที่ไม่มีใครพูดวังซวนและหวงซวนไม่รู้ว่ำเฟิงหยูเองคิดอะไรอยู่ พวกน
