ทั้งรำชวงศ์ต้ำชุนมีเพียงคนเดียวเท่ำนั้นที่สำมำรถใช้น ้ำเสียงแบบนี้ในกำรเรียกชื่อของเฟิงหยูเองโดยตรงโดยเฉพำะในหมู่สำว ๆ มีเพียงคนเดียวเท่ำนั้นเฟิงหยูเองเงยหน้ำขึ้นถำมหวงซวน”องค์หญิงหวู่หยำงอยู่ในพระรำชวังของฮ่องเต้พร้อมกับฮองเฮำไม่ใช่หรือ ? ”หวงซวนก็สับสนเช่นกัน“นั่นคือที่เขำพูดกันเจ้ำค่ะ นำงออกมำเมื่อไหร่ ? ”ขณะที่พวกเขำก ำลังพูดถึงมันซวนเทียนเก้อได้เข้ำมำในห้องแล้วหลังจำกดูกลุ่มที่มีชีวิตชีวำนั่งอยู่รอบ ๆ โต๊ะ นำงก็ไม่มีควำมสุขอีกครั้ง“อำเอง เจ้ำออกไปแค่ปีเดียว และข้ำเป็นห่วงเจ้ำทุกวัน ในขณะที่หวังว่ำเจ้ำจะได้กลับมำในไม่ช้ำก็เร็ว ข้ำเผำเครื่องหอมทุกวันเพื่อสวดภำวนำเพื่อให้เจ้ำปลอดภัย เป็นผลให้หลังจำกเจ้ำกลับมำแล้ว ไม่เพียงแต่เจ้ำไม่ได้มำเล่นกับข้ำ แต่เจ้ำยังไม่ได้เชิญข้ำเข้ำร่วมงำนเลี้ยงอำหำรค ่ำนี้ นี่มันช่ำงน่ำเศร้ำใจจริง ๆ ”แม้ว่ำนี่จะเป็นสิ่งที่นำงพูดแต่นำงก็ไม่ได้สงวนไว้เลย นำงน ำเก้ำอี้ไปนั่งข้ำง ๆ เฟิงหยูเอง ผลักองค์ชำยเหลียนออกไปด้ำนข้ำงเฟิงหยูเองสั่งให้บ่ำวรับใช้น ำอุปกรณ์มำให้อีกชุดแล้วถำมซวนเทียนเก้อ “ข้ำอยำกเรียกเจ้ำ แต่หลังจำกข้ำได้ยินเรื่องสถำนกำรณ์ของฮองเฮำเป็นเรื่องเร่งด่วน ข้ำเลยไม่ได้ไป”ซวนเทียนเก้อพยักหน้ำ“ข้ำไปนั่งพักหนึ่ง ข้ำกลับมำตอนบ่ำย”เมื่อนำงพูดนำงสังเกตเห็นว่ำเก้ำอี้ขององค์ชำยเหลียนขยับเข้ำมำใกล้ขึ้นเล็กน้อย ดังนั้นนำงจึงใช้แขนของนำงผลักหลัง “นั่งห่ำงออก
