ไปเล็กน้อย”ในช่วงเวลำแห่งควำมประมำทองค์ชำยเหลียนเกือบตกเก้ำอี้จำกกำรถูกผลัก อย่ำงไรก็ตำมซวนเทียนเก้อไม่ได้ช่วยเขำเลย หลังจำกมองไปรอบ ๆ โต๊ะ นำงก็จ้องมองเฟิงเซียงหรูด้วยรอยยิ้ม นำงโน้มตัวเข้ำใกล้เฟิงหยูเองและตบไหล่ของเซียงหรู “เซียงหรู! องค์หญิงผู้นี้คิดถึงเจ้ำมำก ! ”เซียงหรูตกเก้ำอี้จำกกำรถูกตบที่ไหล่อันชิได้รับควำมหวำดกลัวและช่วยนำงจำกนั้นนำงได้ยินเฟิงเซียงหรูถำมซวนเทียนเก้อด้วยสีหน้ำขมขื่น “ท ำไมดูเหมือนว่ำองค์หญิงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เพคะ ? ”ซวนเทียนเก้อยิ้มและบอกพวกเขำว่ำ “พี่รองน ำอำจำรย์สอนศิลปะกำรต่อสู้มำสอนเฟยหยู และข้ำไปเรียนกับเขำ”เฟิงหยูเองพยักหน้ำ“นี่เป็นควำมคิดที่ดี กำรมีทักษะจะไม่ท ำให้ร่ำงกำยของเจ้ำช้ำลงโดยเฉพำะอย่ำงยิ่งศิลปะกำรต่อสู้ นี่คือสิ่งที่ควรเรียนรู้ส ำหรับสถำนกำรณ์ที่เลวร้ำยที่สุด”ซวนเทียนเก้อกล่ำวเห็นด้วย“ข้ำก็คิดแบบนี้เช่นกัน ไม่ว่ำจะมีกำรพูดอะไรคนที่อยู่ในสถำนะของเรำก็ไม่มีปัญหำกับคนที่วำงแผนต่อต้ำนเรำ เรำไม่สำมำรถรอองครักษ์เงำมำช่วยเรำได้ ยิ่งกว่ำนั้นถ้ำว่ำที่สำมีไม่เชื่อฟังเจ้ำ เรำสำมำรถท ำให้เขำบำดเจ็บปำงตำยได้ด้วยฝ่ำมือของข้ำ”องค์ชำยเหลียนยิ้มเยำะเมื่อได้ยินสิ่งนี้“ทุกคนบอกว่ำผู้หญิงในภำคเหนือมีควำมกล้ำหำญ ดูเหมือนว่ำควำมคิดทั้งหมดนั้นจะไม่ถูกต้อง ! ”อย่ำงไรก็ตำมเฟิงหยูเองหัวเรำะให้ซวนเทียนเก้อ“มันคืออะไร ?เจ้ำไม่อยำกแต่งงำนไม่ใช่หรือ ? เจ้ำมีคนที่ช
