อบหรือ ? ”ด้วยนิสัยของซวนเทียนเก้อมันท ำให้นำงไม่กลัวหัวข้อนี้เลยนำงแสดงควำมรู้สึกของนำงทันที “ลำ!” เสี่ยวหยำเพิ่งน ำเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ปำกนำง แต่ไม่สำมำรถพำตัวเองไปกินได้ หลังจำกลังเลอยู่พักหนึ่งนำงก็วำงมันลงในจำนเพรำะนำงได้ยินซวนเทียนเก้อกล่ำวต่อ “อำเอง ข้ำแค่กลัวว่ำข้ำจะไม่โชคดีเหมือนเจ้ำ ในภำพรวมรำชวงศ์ของรำชวงศ์ต้ำชุน มีเพียงข้ำในฐำนะบุตรสำว พี่ชำยของข้ำทุกคนแต่งงำนช้ำ และมีบุตรช้ำพี่ใหญ่และพี่รองเท่ำนั้นที่มีบุตร เป็นผลให้พวกเขำเป็นเด็กชำยทั้งหมดบอกเด็ก ๆ ว่ำหำกมีควำมต้องกำรอะไรบำงอย่ำง เช่น กำรแต่งงำนทำงกำรเมือง เป็นไปได้หรือไม่ที่ข้ำจะต้องถูกน ำออกมำโดยที่ไม่สำมำรถท ำตำมใจของข้ำได้ ? ”ควำมคิดเรื่องกำรแต่งงำนทำงกำรเมืองถูกน ำขึ้นโดยซวนเทียนเก้อและนำงก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดจนเกินไป อย่ำงไรก็ตำมนำงดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ เฟิงหยูเองปลอบใจนำงว่ำ “บำงทีรำชวงศ์ต้ำชุนจะไม่ต้องกำรกำรแต่งงำนทำงกำรเมือง ทุกอำณำจักรรอบ ๆ รำชวงศ์ต้ำชุนเป็นรัฐบริวำร เฉียนโจวก็เอำชนะได้เช่นกัน ไม่ต้องกังวลโดยไม่จ ำเป็น”ซวนเทียนเก้อพยักหน้ำ“ไม่เป็นไร ข้ำได้เตรียมใจไว้แล้ว เสด็จลุงปฏิบัติต่อข้ำอย่ำงดี ดังนั้นกำรแบ่งเบำภำระของรำชวงศ์ต้ำชุนบำงอย่ำงเป็นสิ่งที่ข้ำควรท ำ” หลังจำกพูดอย่ำงนี้นำงไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อนำงหันไปมององค์ชำยเหลียนแทน ในขณะที่มองนำงถอนหำยใจซ ้ำ ๆ“ดูดีมำก ดูดีมำกจริง ๆ ! ”ควำมมั่นใจขององค์ชำยเหลี
