่ำงแท้จริงเฟิงหยูเองดึงแขนเสื้อของซวนเทียนเก้อและกล่ำวอย่ำงเงียบๆ“ข้ำจะเล่ำให้เจ้ำฟังในภำยหลัง” นำงโบกมือให้ทุกคน “ทำนข้ำวกันต่อเถิด”อำหำรที่ปรุงโดยพ่อครัวของโรงเตี้ยมครัวเทพล้วนเป็นที่ชื่นชอบแม้แต่อันชิก็ก ำลังกินอย่ำงมีควำมสุขเฟิงหยูเองกลับมำแล้วและนั่นท ำให้หัจิตใจของอันชิสงบลงในที่สุดกำรอำศัยอยู่ในบ้ำนของตระกูลเฟิงกับเฟิงจินหยวนและเฟิงเฟินไดนั้น แม้ว่ำพี่น้องเฉิงจะปกป้องพวกนำงได้ดีมำก แต่พวกนำงก็ไม่สำมำรถพึ่งพำผู้อื่นให้เจริญรุ่งเรืองได้เสมอไป เฟิงเฟินไดบำงครั้งจะวิ่งไปตำมหำเฟิงเซียงหรูเมื่อนำงไม่มีควำมสุข นำงต้องกำรระบำยเล็กน้อยเช่นเดียวกับเฟิงหยูเองกลับมำที่เมืองหลวงและก้ำวเข้ำมำในบ้ำนของตระกูลเฟิง นำงก็สนับสนุนเฟิงเซียงหรูในกำรจัดกำรเรื่องของคุณหนูรองของคฤหำสน์ของเสนำบดีคนใหม่ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ตระกูลเฟิงจะไม่เดือดร้อนกับเฟิงเซียงหรูอีกต่อไปขณะที่พวกเขำก ำลังรับประทำนอำหำรเฟิงหยูเองได้บอกสถำนกำรณ์ของเป่ยฟูหรงกับซวนเทียนเก้อ เฟิงหยูเองบอกซวนเทียนเก้อ และซวนเทียนเก้อเริ่มไตร่ตรองเรื่องนี้ อย่ำงไรก็ตำมนำงกล่ำวด้วยควำมสับสน “ถ้ำเจ้ำก ำลังพูดว่ำช่ำงฝีมือเป่ยนั้นตกอยู่ในอันตรำยในเมืองหลวง ดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้น ตลอดหนึ่งปีที่ผ่ำนมำเขำอยู่ที่พระรำชวังท ำงำนเกี่ยวกับเครื่องประดับ ข้ำไม่เคยได้ยินว่ำเขำออกจำกพระรำชวังเลย ? ”นี่คือสิ่งที่เฟิงหยูเองเป็นห่วงมำกที่สุดนำงลดเสียงของนำง
