แล้วกล่ำวกับซวนเทียนเก้อ “นั่นหมำยควำมว่ำอันตรำยอยู่ในพระรำชวัง”หลังจำกที่นำงพูดเรื่องนี้มีบ่ำวรับใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ำมำจำกข้ำงนอกรำยงำนว่ำ “คุณหนูรองเจ้ำคะ เสนำบดีฝ่ำยซ้ำยและท่ำนฮูหยินหลู่มำขอพบคุณหนูเจ้ำค่ะ”เฟิงหยูเองเยำะเย้ย“พวกเขำมำเร็วจริง ๆ เชิญพวกเขำไปที่ห้องโถง”เมื่อนำงพูดสิ่งนี้นำงก็ลุกขึ้นยืน อย่ำงไรก็ตำมนำงถูกดึงกลับโดยซวนเทียนเก้อ “เรำเพิ่งทำนอำหำรอยู่ ท ำไมพวกเขำถึงมำรบกวนเรำเมื่อพวกเขำต้องกำร ? ” นำงจึงพูดกับหญิงสำวว่ำ “พำพวกเขำไปที่ห้องโถงบอกพวกเขำว่ำองค์หญิงบอกให้รอ เรำจะไปหำพวกเขำเมื่อเรำกินเสร็จแล้ว”บ่ำวรับใช้มองที่เฟิงหยูเองเมื่อเห็นว่ำเฟิงหยูเองไม่มีข้อคัดค้ำนใด ๆ นำงก็โค้งค ำนับจำกนั้นก็แยกย้ำยกันไปเฟิงหยูเองไม่มีกำรคัดค้ำนใดๆนำงได้ผ่ำนกำรเคลื่อนไหว แต่จริง ๆ แล้วนำงก ำลังรอให้ซวนเทียนเก้อพูด หำกพูดค ำเดียวกันจำกปำกของนำงผลจะไม่เหมือนเดิมซวนเทียนเก้อย่อมเข้ำใจควำมรู้สึกของเฟิงหยูเองเป็นอย่ำงดีสหำยที่ดีเหล่ำนี้สำมำรถรู้สิ่งที่คนอื่นต้องกำรโดยไม่พูด ทั้งสองจึงพูดคุยกันอย่ำงต่อเนื่องด้วยอำหำรบนโต๊ะในอีกด้ำนหนึ่งบ่ำวรับใช้รีบกลับไปที่ทำงเข้ำของคฤหำสน์อย่ำงสุภำพเชิญเสนำบดี, หลู่ซ่ง และเก้อซื่อเข้ำไปรอในห้องโถงใหญ่ หญิงสำวพูดหลังจำกเสิร์ฟชำแล้ว “คุณหนูของเรำก ำลังทำนอำหำรเย็นอยู่ท่ำนเสนำบดีและท่ำนฮูหยินโปรดรอสักครู่เจ้ำค่ะ”หลู่ซ่งกล่ำวอย่ำงรวดเร็ว“ไม่เป็นไร ข้ำมำเร็ว โ
