ปรดบอกองค์หญิงว่ำไม่ต้องรีบร้อน”บ่ำวรับใช้ยิ้มและถอยกลับไปที่ด้ำนข้ำงไม่พูดอะไรอีกนำงยืนอยู่ตรงนั้นเพื่อคอยดูแลพวกเขำ นำงท ำให้พวกเขำอยู่ด้วยกันไม่กี่ชั่วยำมก่อนที่เก้อซื่อจะรู้สึกทนไม่ไหวเพียงเล็กน้อย นำงบอกกับตัวเองว่ำองค์หญิงจี่อันหยิ่งเกินไป ออกจำกห้องรับแขกเพื่อรอสักครู่ก็ดี แต่พวกเขำถูกทิ้งให้รอนำน พวกเขำดื่มชำไป 4 ถ้วยไปแล้ว นำงไม่สำมำรถแม้แต่น ำตัวเองไปจิบอีก เป็นผลให้คนที่พวกเขำรอยังไม่มำถึง สิ่งนี้ไม่ชัดเจนเพียงแค่ปล่อยให้แห้งหรือไม่ ตระกูลหลู่ยังเป็นตระกูลอันดับต้น ๆ พวกเขำจะได้รับควำมอัปยศเช่นนี้ได้อย่ำงไรนำงเหลือบมองหลู่ซ่งและเขำก็มีควำมขุ่นเคืองบนใบหน้ำของเขำเมื่อเห็นท่ำนฮูหยินมองเขำ เขำคิดกับตัวเองเล็กน้อย เมื่อจ้องมองบ่ำวรับใช้ เขำก ำมือไว้แล้วก็แบ ก่อนจะถอนหำยใจสองครั้งบ่ำวรับใช้หัวเรำะข้ำงในแต่ใบหน้ำของนำงยังคงนิ่ง “ท่ำนเสนำบดีกระหำยน ้ำหรือไม่เจ้ำคะ ? บ่ำวรับใช้จะได้รินน ้ำชำให้อีกถ้วยเจ้ำค่ะ”ขณะที่นำงพูดสิ่งนี้นำงเริ่มเดินหลู่ซ่งบอกอย่ำงรวดเร็ว “ไม่ !เสนำบดีคนนี้ไม่กระหำยน ้ำ” แทนที่จะรู้สึกกระหำยน ้ำ เขำเต็มอิ่มจนจะอ้วกบ่ำวรับใช้หยุดและหันกลับทันทีถำมว่ำ “ท่ำนเสนำบดีรู้สึกเป็นห่วงใช่หรือไม่เจ้ำคะ? ท่ำนต้องกำรให้บ่ำวรับใช้คนนี้ไปเรียนคุณหนูอีกรอบหรือไม่เจ้ำคะ ? ”“ข้ำไม่กล้ำ”เจ้ำหน้ำที่สำมำรถเร่งองค์หญิงผ่ำนมื้ออำหำรของนำงได้อย่ำงไร หลู่ซ่งก็ครุ่นคิดกับตัวเองแล้ว
